Ամառ գիշեր

Հազար ձայնով կ՚երգէ Ոգի՜ն գիշերուան՝
     Անտառն իրեն երգեհոն.
Եւ ցորենի դէզեր, տրտում՝ կը սեւնան
     Վեղարներու պէս հոս-հոն։

Անդապահին հիւղը այնտեղ կը նիրհէ.
     Զոյգ մը ծառեր կ՚երկըննան
Ձեռքերու պէս... Եւ բակին մէջ կը կաթէ
     Վերէն ճերմակ լուսընկան։

Ոչխարներու հօտը հեռուն, գետնին վրայ,
     Կունտ-կունտ փակեր, պառկեր է.
Մինչդեռ ուղղած լուսնին իր դունչը ահա՛
    Գամբռը երկա՜ր կը հաչէ։