Էջ:Երկեր - Սրբուհի Տյուսաբ.djvu/436

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Այս էջը սրբագրված չէ


Ն ե խ ա Հատ ե ապական յալ ս հնեկին –մեջ կ՛ե ցավ V իրանույշ գրեթե ժամու մի չափ, աոանց սակայն թույլտվություն ընե֊ լոլ Մարիամին նույն տեղը մտնելու, վասնզի եղբորն անզգա վիճակը զինքր չարաչար կը Հուզեր։ Այրի կինը կար միայն յուր քովէ և սա պարտավորվելով շատ անզայ սենեկեն դուրս հլնելու, տիկինը առանձին կը մնար Հիվանդ տղուն Հետ, իբրև մայր գուրգուրալով անոր վրա։ Այդ տխրութ՛յան տեսարանին միացնելով ն յուր Հուսահատ սրտին պատ՛կերը տարաբախտ մանկամարդին այտերեն վտր կը հոսեին լռին արտասուք♦ ու հառաչանք բերն են կը սուրային՝ կարծ՛ես հրեղեն ակոս մի թաղլով սրտին ճամփուն վրա։

Վերջապես եկավ բժիշկն, Vիրանույշի հրավիրանոք մոտե֊. ցավ տառապելույս անկողնույնք ուշի ուշով դննեց զտղան, հարկ եղած հարցումներն ըրավ, դժգոհ կերպարանք մ՛ առավ, դեղագիր մի գրեց զոր տանտիրոջ հանձնե ց, որպեսզի ժամ հաոաջ դեղաբան տարվի։ Պ ա տշաճ դա տված ՀրաՀանգր տալեն վերջր բժիշկը սենեկեն ղւոլրս եյավ ա հրտվիրեց զՍ իրանույշ նույնբ րՆե/ու;

— Տիկի ն, բնավ պետք չոլնիք Հիվանդին մոտ կենալու ոչ դոլք ե ոչ ալ այս երիտասարդոլՀին,— րսավ, զՄարիամ ցույց տալով, որ սենեկեն ներս մտած Էր բժշկին հետ։

Ւ*նչ է ունեցածր,— Հտրցոլց Սիրանույշ այլայլելով։

— Ժանտատենդ Հսքառչաթին),– պատասխանեց բ՛ժիշկը ցած ձայնիվ։

Մարիամ այդ խոսքերն իմանալով,

- Ո՜հ, գոչեց, եղբայրս չի՞ ապրի արդյոք,— և սկ՛սավ լալ դառնագին։

- Կրնա ապրիլ անշուշտպատասխանեց բժիշկը բայց դուք խիստ երիտասարդ եք այդպիսի հիվանդություններ յլար մ անելու համար։— Եվ զայս ըսելով մեկնեցավ նա երե–, կոյան դեմ վերստին գալու խաստմամբ։

Սիրանույշ հիվանդապահ կին մի բերել տալու պատվերն ընելեն վերջը տան կնոջ, (ւ ամենայն կերպիվ հանձնարարն լեն վերջը փոքրիկ հիվանդըք մեկնեցավ հոնկե զՄաըիամ հետը տանելով, թեե 10ղջիկը կր հակառակեր տիրուհվույն կամացը դեմ, բաղձալով եղբորը մոտ կենալու զինքը խնամելռւ համար4

1145