Մեռելոց (Սյուրմելյան)

Մեռելոցի կէս-գիշեր։ Հովը տաք է, ծանրօրօր.
Մեռելի մո՜ւխ մը կ՚ելլէ կակաչներէն ու հողէն.
Ջուրի խոշոր ծաղիկներ բաժակն իրենց կը փակեն
Ու հազի՛ւ թէ կ՚առնեն շունչ գորգինաներն ախտաւոր։

Այս իրիկուն ծովափին վրայ արեւը կարծես
Պատռած սիրտ մ՚էր աստուծոյ։ Հիմա իրեն անձկագին,
Մուխերու պէս, ծառերուն հասակները կ՚երկարին.
Հիմա ծառերն իղձեր են ու կարօտներ հոգիէս։

Հեծկըլտուք մը թաւջութի հեռուներէն դեռ կու գայ,
Որուն ի լուր ծաղիկներ խաչերուն տակ կը բուսնին.
Երկընքին մէջ թափօր կայ... ու դալուկ դէմքը լուսնին
Բարձերու մէջ ընկըղմած դէմք մ՚է մեռած աղջըկայ։

Մեռելի մո՜ւխ մը կ՚ելլէ կակաչներէն ու հողէն.
Ջուրի խոշոր ծաղիկներ բաժակն իրենց կը փակեն։