«Ընկերիս» (Ջիվանի)
«Ընկերիս»
Երեք արմատացած ցավ ունիս, ընկեր,
Համ աղքատ ես, համ հպարտ ես, համ հիմար.
Դարձրել են քեզ վավաշոտ, անհամբեր,
Ման ես գալիս որպես անմիտ խելագար։
Գիտեմ, քո կարծիքով ես հիմա վատ եմ,
Որ միշտ ամեն անգամ քեզ կնախատեմ,
Քիչ սպասե, որ փաստերով հաստատեմ,
Թողած մյուս արարքներդ քո վատթար։
Աղքատ ես, որ գիշեր ցերեկ չունիս քուն,
Եվ հպարտ ես, որ չես նստել էժան տուն,
Հիմար ես, որ քեզ կարծում ես դու գիտուն,
Ահա իմ փաստերը ամենաճարտար։
Ստախոսությունդ որպես մի նիզակ,
Աշխարհ իմացել է չի մտնի տոպրակ,
Արբեցող, թղթամոլ կյանքդ անառակ,
Աֆրոդիտյան ախտով վարակված տկար։
Յուղը շան տկի մեջ ինչ համ որ կուտա,
Քո շնորհքդ այնքան բանի պետք կուգա,
Խարդախ, շողոքորթող, քծնող խաբեբա,
Սուտ, անիրավ, կեղծ համբավի սիրահար։