Ամենաամառ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Մեր ունեցածը Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Ա՝ Ամենաամառ

Վարդան Հակոբյան

Երկրագնդի դաժան պտույտները
ԱՄԵՆԱԱՄԱՌ


Աչքերը նշեր են խոշոր։ Ձեռքերը ձկներ են-
դեռեւս
կապույտ ջրից չհանված։
Կրծքերը լորեր են - թռիչքի մեջ միշտ,
Ժպիտները փունջ են չփնջված ծաղիկների,
որ լինում են անմատչելի ժայռերին
հայոց։
Հարսը շուկայից
տուն է գնում։ Ու երեխա կա գրկին։
Ու գրկին
երեւանյան ամառն է ծիրանի։ Ու ինքը երեխով չէ,
թեկուզ իրեն թվում է։ ՈՒ շոգում է։ Ծիրանի։
Ու երեխան իջեցնում է.
- Մի երկու ոտք էլ քո քայլով գնա...
- Չէ որ չէ...
ՈՒ երեխան բերանքսիվայր պառկում է ասֆալտին,
Կիեւյան խաչուղու մոտ.
ու չի բարձրանա, չի ժպտա, լացը չի թողնի,
մինչեւ որ...
Ես էլ «լացով» պառկում եմ երեխայի մոտ - բերանքսիվայր.
Ձեռքերս տարածած ասֆալտի վրա՝
Կիեւյան խաչմերուկի մոտ։ Ամենաամռանը։
Ու դու թեթեւ խփում ես ծնկանդ.
- Վայ մամա, էս ինչ են անում, խայտառակվեցինք,
չլինի՞ թե մեզ ճանաչի մեկը... Վայ մա...

Դու թեթեւ խփում ես ծնկանդ
ու հանկարծ բաց է արձակվում երեւանյան ամառվա տուտը,
ու փողոցներում թափվում - հոսում է նուշը,
ու փողոցներում թափվում - հոսում են ծիրանները,
ու խայտում են
դեռեւս ջրից չհանված ձկները փողոցներում։
Որ թիվն էր՝ չգիտեմ։
Ամառ էր խիստ։ Անկրկնելի, դաժանորեն անուշ սիրո ամառ։