Անտառում (Համո Սահյան)

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Համո Սահյան Անտառում

Համո Սահյան

Համո Սահյան


Անտառում



     Անտառում ամպի ծվեններ կային,
     Կապույտ մշուշներ կային անտառում,
     Օրոր էր ասում աշունն անտառին,
     Բայց դեռ անտառի քունը չէր տանում։
     Շշուկներ կային անտառում այնքան,
     Եվ խոնա՜վ-խոնավ բուրմունքներ կային,
     Իրար փաթաթված ստվեր ու կածան
     Ու հետքե՜ր, հետքե՜ր, հետքեր մարդկային։
     Եղյամն էր սունկի գլուխն արծաթում,
     Մրսում էր կարծես վայրի նշենին,
     Հանգստանում էր հողմը բացատում՝
     Ականջն ամպրոպի ազդանշանին։
     Եղնիկի հորթը՝ մամուռը դնչին,
     Թռչում էր իր մոր բառաչի վրա,
     Եվ որսկանը թաց խոտերի միջին
     Կորած հետքերն էր որոնում նրա։
     Փայտահատը հին երգն էր կրկնում
     Եվ տաք սղոցն իր յուղում էր կրկին,
     Թեղին անտարբեր ականջ էր դնում
     Տապալված կաղնու խուլ հառաչանքին։
     Անտառապահի տնակի առաջ
     Խարույկն իր խաղաղ ծուխն էր ծածանում,
     Եվ խարույկի մոտ եղևնին կանաչ
     Սոճու հետ սիրով զրույց էր անում...
     Անտառում խորին խորհուրդներ կային,
     Եվ արձագանքնե՜ր կային անտառում,
     Օրո՜ր էր ասում աշունն անտառին,
     Սակայն անտառի քունը չէր տանում...