Աշակերտ (Ջիվանի)
Աշակերտ
Լեր, աշակերտ, խելահաս մարդոց մոտը, ազնիվ տղա,
Կանչելով իմաստության հեղինակին արդար վկա,
Տես թե իմաստությունը, որպես հզոր թագավոր է,
Իսկ հոգուդ կենդանություն, պարանոցիդ զարդեր կուտա։
Հասկացող եղիր ու հասկացիր բանին ճշմարիտը,
Երբ կուզես տգետ մնալ գերեզմանդ պատրաստ ահա,
Գիտցիր, որ ինչ մարդ չունի իմաստություն և կյանք չունի,
Կանցնի արև, լուսինը, չտեսնելով կույր կմնա։
Գիտունի միտքը բաց է, հայելվո պես փայլում է ճիշտ,
Միշտ նորա սրտի եղած աշխարհումը արևը կա,
Ով Ջիվան, «իմաստության սկիզբը երկյուղ տյառն է»,
Մարդը որչափ որ գիտուն լինի, սխալմունք կունենա։