Արհեստավորը (Ջիվանի)
Արհեստավորը
Տանից դուրս է գալիս ղենջակը կապած,
Ուրախ, պարզ ճակատով արհեստավորը.
Գնում է իր գործին կանչելով աստված,
Վառ հույս ու հավատով, արհեստավորը:
Իր գործի արդյունքով մխիթարվում է,
Երբ տեսնում է իղձը, որ կատարվում է.
Իբր հաստատ օրենք, ղեկավարվում է
Վարպետի խրատով, արհեստավորը։
Ջիվանի, թե ծույլ չէ շատ առաջ կերթա,
Ոչ մի արհեստավոր քաղցած չի մնա.
Տունը կըկառավարե, ցավեր կըհոգա,
Ասեղով, մկրատով, արհեստավորը: