Բաքու (Ջիվանի)
Բաքու
Հարուստ, երջանիկ Բաքու, հանկարծ ցավագար եղար,
Անհոգ, ուրախ ապրողդ ցավի, սգո մեջ մտար,
Ա՜խ, քո բախտի թշնամին սատանի շորեր հագավ,
Իրար կոտորել տվեց, ժողովուրդներիդ մեջ մտավ
Թուրք խուժանը ո՞րտեղից զենք ու փամփուշտ ունեցավ,
Հարձակվեց հայոց վրա, որպես անմիտ խելագար։
Աջ ու ահյակ չնայեց, կոտորեց հանդիպողին,
Մայրը մանուկը մոռացավ, մանուկը իր ծնողին,
Աստված տունը ավերե, քանդի պատճառ լինողին,
Այրեցին, հրդեհեցին, էլ հայի տուն չթողին,
Գործերը հաջող գնաց գրպանահատին, գողին,
Անմեղ հայի քրտինքով վաստակը գնաց ավար։
Սպանդանոց էր դառել Բաքվի հրապարակը,
Իրար մոտ ընկած էին հայի, թուրքի դիակը,
Ով որ կարող էր մարել չէր մարում այս կրակը,
Հեռուն կանգնած դիտում էր, չշարժելով մահակը,
Տներու մեջը փակված դառն էր հայոց վիճակը,
Դրսում հրացանները գոռում էին անդադար։
Միամիտ ու անպատրաստ հայը չուներ ոչ մի բան
Բայց թուրքերը ունեին ատրճանակ, հրացան,
Հայի մտքից չէր անցնում բնավ երբեք հավիտյան
Թե թուրքին մի վնաս տա, կամ վիրավորի նրան,
Թուրքն էլ հայի հետ սիրով հաշտ էր ապրում մշտակա
Ո՞վ ցանեց սրանց մեջ ատելության սերմը չար։
Թե մեռած, թե վիրավոր երկուսից էլ ահագին
Սրտերը կոտրված է թե թուրքինը, թե հային,
Որը եղբայրը կուլա, որը որդին թանկագին,
Կինը մարդն է որոնում, տեսնելու չէ վերստին,
Տա աստված այս դեպքերը այլևս չկրկնվին,
Թուրքն ու հայը միասին հաշտ ապըրին եղբայրաբար։
Օգնության կարոտ եղար, առատ, ողորմած Բաքու,
Բարեգործության համար միշտ կանգնած բարձր Բաքու,
Ոսկի շողակի նման, աշխարհից սիրված Բաքու,
Այժմ տխուր ու տրտում, հոգսի մեջ ընկած Բաքու,
Չարդ ու բարիդ չիմացող, միամիտ քնած Բաքու,
Աշխարհին լույս ես տալիս, դու քեզ պահում ես խավար:
Հազար ինը հարյուր հինգ թիվն անցնի վերջանա,
Օրը պակաս փետրվարի գեշ երեսը սևանա,
Դժնդակ կարմիր ամիս ձեռքերը արյունլվա,
Այսպես օր, այսպես տարի թող չտեսնենք, էլ չգա,
Ջիվան, խնդրե աստծուց, հաշտության նոր հոգի տա,
Մի նոր փրկիչ ուղարկի անբախտ Կովկասի համար։