Գալենտերի մուխեմմազ (Ջիվանի)
Գալենտերի մուխեմմազ
Վարդ, վարդ ասելով կյանքը գնացել է սոխակին,
Մեկ օր, մի ժամանակ չէ հասել յուր նպատակին,
Ափսոս, հազա'ր ափսոս նորա սիրելի փափագին,
Որ չէ խնայում խղճալու պատանի հասակին.
Դարձյալ ավաղ ասեմ նրա երգին, եղանակին,
Ունայն սիրո ծաղրատեղ է դառել թութակին։
Տասն և մի ամիս համբերելով հույս է նկատում,
Խավար միգախառն գավառից լույս է նկատում.
Անմարդ, անապատ տեսքից խրախույս է նկատում,
Արմատը փտած ծառից նորահույս է նկատում,
Վարդին սոխակը սրտով սուրբ կույս է նկատում,
Կարծում է համեմատ իրավ արդար արեգակին։
Սոխակը ոչնչացրել է մարմինը փափուկ,
Ո՛հ, ո'հ ասելով վարդի սիրույն դարձել է ծերուկ,
Զուր սիրո մասին մահը տարել է քա՛նի մանուկ,
Ինչպես սոխակը ճանաչել է յուր սերը հատուկ,
Բայց չէ իմացել թե կսիրե միշտ փուշը ծածուկ,
Սև ագռավն էլ նկատում է մեկ ժամանակին։
Այս սիրույն հավանող բանական մարդը անօգուտ,
Այն մարդու ձեռաց սուսերը, գեղարդը անօգուտ,
Անդաստանը, ցանած ցորենը, հարգը անօգուտ,
Ինչպես սոխակի հանդիսանաց զարդը անօգուտ,
Թողած պալասանդ կսիրե վարդը անօգուտ,
Կամ չի իմացել համբավը կապույտ մանիշակին։
Իզուր սիրո վերջը, Ջիվանի, մարդ կճարե ցավ,
Օգուտ չի քաղիլ, վնաս է, հոգին կուտա գրավ,
Սիրո ծովի վերա չի կարող շուռ գալ ամեն նավ,
Ձեռնտու չէ մեզ աննպատակ սերը, չէ իրավ,
Թիթեռի սերը ճշմարիտ է, միշտ սոխակից լավ,
Ամբողջ կենոք յուր անձը նվիրում է կրակին։