Գամառ-Քաթիպայի մահվան առիթով (Ջիվանի)
Գամառ-քաթիպայի մահվան առիթով
Ողբացեք, ով Արամյանք, ձեր բարձր մուսան չկա.
Հայերուս մեծ բանաստեղծ Գամառ-Քաթիպան չըկա.
Մեր ազգի Հոմերոսը, աննման հսկան չկա.
Ուրախության լուր տվող, ցնծության վկան չկա.
Հայոց գրականության անգին շափյուղան չկա.
Աշխարհական վարդապետ ընտիր աբեղան չկա։
Հարազատ հայի զավակ Ռափայել Պատկանյան,
Յուր քնարի ձայնովը բազում մարդիկ կյանք առան.
Չնաշխարհիկ բանաստեղծ, հոգի կրթող վիպասան,
Արգասավոր գրիչը եռանդ տվող կայծահան.
Կռվելով խավարի դեմ, մեռավ հերոսի նման,
Աղիողորմ լալիս է Նվարդը՝ Արան չկա։
«Մայր Արաքս» երգի գրող հեղինակին ողբացեք,
Քաղցրահնչյուն, քաղցրախոս հայ սոխակին ողբացեք,
Մեր մտավոր աշխարհի արեգակին ողբացեք.
Արփիափայլ, լուսատու աշտանակին ողբացեք.
Չունեցող համանման անգին ակին ողբացեք,
Տարավ ծեր Կռոնոսը՝ ազնիվ անթիքան չկա:
Թե մտքով, թե մարմնով հատուկ ծնող թանկագին,
Ինն երեխայի հայր, նահապետ բոլորովին.
Լրիվ քառասուն տարի ծառայել է յուր ազգին.
Մի տեսակ ուղղությունով, չէ փոխել գույնը, հոգին.
Յուր բանաստեղծ պապերը, հայրը երկինք կանչեցին,
Հայ քերթողաց կաճառի հայրը և աբբան չկա։
Ջիվան, ուր է երգիչը, բարությունը հռչակող.
Ճշմարտության ջատագով, ստությունը մտրակող,
Յուր գրչի սուր շանթերով մոլիներին ապտակող,
Առանց վախի մարդկության ցեցերին խայտառակող,
Ժողովրդին հույս տվող և ապագան գուշակող.
Հայերու մեծ մարգարեն, հայոց Եղիան չըկա։