Գեղեցկուհուն (1899) (Ջիվանի)
Գեղեցկուհուն
Շառագույն վարդ այտերդ խնձոր են դրախտային,
Համեստ վարքդ տեսնողը քեզ չի կարծիլ հողածին,
Նրան այնպես կըթվա հրեշտակ ես երկնային,
Ո՞վ կարող է չըսիրել քեզ նման գեղեցկուհուն։
Հիվանդը կառողջանա պատկերիդ մոտիկ տալով,
Ծաղկունք բարև կըբռնեն, երբ տեսնեն քեզ ման գալով.
Թռչունները դեմ կուգան, երգելով, պար խաղալով`
Ո՞վ կարող է չըսիրել քեզ նման գեղեցկուհուն։
Հոգեբուխ բերանիցդ կենդանություն կըբուրե,
Կյանք տվող, սնունդ տվող, կազդուրիչ կերակուր է,
Պռունկներիդ կաթիլը անմահության սուրբ ջուր է,
Ո՞վ կարող է չըսիրել քեզ նման գեղեցկուհուն։
Քեզ սիրում եմ սուրբ սիրով, պիտի սիրեմ, գեղեցիկ,
Ա՜խ թե դուն էլ ի՛նձ սիրես, ես կըլինեմ երջանիկ.
Ատամներդ մարգարիտ, շրթունքդ ալ-մեղեսիկ,
Ո՞վ կարող է չըսիրել քեզ նման գեղեցկուհուն։
Բոլոր մարդիկ եղբայր են քեզ համար, համեստ սիրուն
Դու խտրություն չգիտես, չես ջոկել ազգ ու անուն.
Սիրո վճիտ պարզ ջուրը և աղբյուրը դուն ես, դուն`
Ո՞վ կարող է չըսիրել քեզ նման գեղեցկուհուն։