Գետակ (Ջիվանի)
Գետակ
Ափերիցդ դուրս մի ելներ, կուցամաքիս, ո՜վ գետակ,
Ախատիր կուշտ ու կող արա, գուցե դառնաս մեկ ծովակ,
Ուրիշի արտը ջրում ես, քո արտերդ չոր թողած,
Հայրենի դաշտ ու ձորերդ մնում են ծարավ պապակ:
Կաթի ու մեղրի համ ունիս, եդեմական պզտի ջուր,
Ուր ես գնում այդպես արագ, խնդրվեմ ասա, դեպի ուր,
Իստակ, վճիտ աղբյուրներից գոյացել ես դու մաքուր,
Հոտած, պղտոր ջրերու մեջ մի խառնվիլ, պարզ վտակ։
Ձմեռը քեզ համ չի տալիս, սառչում ես, գետ պատվական,
Գլուխդ տաք պահպանում ես, ոտքերդ ցրտից կուլան,
Հարավային փափուկ հողը հույս կուտա կենդանության,
Շարժվում ես գոչգոչալով միշտ դու գարնան ժամանակ։
Վազե, հոսե դեպի հարավ տնանկ աղքատ շատ ունիս,
Ծորան ջրի կարիք շատ կա, գնա այնտեղ, իմ հոգիս,
Ծարավ վառած արտերում տուր զովության ավետիս,
Թող խմեն քաղցր բյուրակնյա վճիտ ջուրը անապակ։
Քու միջիցդ երկու փոքր առուներ են դուրս ելած,
Պահել են համ ու հոտերը դեռ ծովի մեջ չեն մտած,
Չէ մոռացել, քաջ գիտեն, որ քեզանից են գոյացած,
Ջրաբաշխը, մասերդ քեզ կուտա, կանե գոհունակ։
1904