Դյուպեիտ (Ջիվանի)

Դյուպեիտ

Գործս կաղ էր, գրիչս կաղ,
Լեզուս էլ կաղել սկսեց.
Հանկարծ դարձա ծույլ ու դանդաղ,
Եռանդս պաղել սկսեց։

Ջախջախվեց իմ բախտիս նավը,
Վատը եկավ, գնաց լավը,
Կամաց-կամաց հոգսն ու ցավը
Վերևից մաղել սկսեց։

Ժամանեց իմ կեղծ խնամին,
Հետը բերեց խորշակ քամին,
Նախանձ, ցածհոգի թշնամին
Վրաս ծիծաղել սկսեց։

Ջիվան, եկավ խղճի խայթոց,
Ձեռքը ուներ սրած կտրոց.
Սրտիս մեջը բաց արավ խոց.
Իսկ հետո աղել սկսեց։

1904

---