Ֆրանսիացու համար la nation francaise ասել է պարզապէս ֆրանսիահպատակ ժողովուրդ եւ le francais — ֆրանսիական հանրապետութեան քաղաքացի: Ազգութիւնը որոշւում է պետական պատկանելիութիւնով:
Բառի այս իմաստով, մինչեւ 1918 թուականը հայ ազգը գոյութիւն չունէր, ինչպէս գոյութիւն չունէր նաեւ հայ մարդը. ֆրանսիացու համար տաճկահայը le ture էր, ռուսահայը՝ le russe եւ պարսկահայը՝ le persan:
Տարիներ առաջ ես փորձ եմ արել բացատրելու մի ոչ—տգէտ ֆրանսիացու, որ հայ եմ, ռուս չեմ,— եւ յաջողութիւն չեմ ունեցել: Ազգութեան գաղափարը, նոյնիսկ ծագումը ֆրանսիացին կապում է անքակտելիօրէն պետական գաղափարի հետ:
Փարիզի ոստիկանութիւնը մի յատուկ բաժանմունք ունի, ուր պարտաւոր են արձանագրուել բոլոր օտարականները: Այդ հիմնարկութեան մէջ ձեր nationaliteն արձանագրւում է ըստ ձեր անցագրի, որ պետութեան անցագիր որ ունիք ձեռներումդ, այն ազգութեան էլ պատկանում էք:
Վերսայլի գաշնագրով հիմնագրուած la Ligue des Nationsը իրօք nationների (ազգերի) դաշնակցութիւն: չէ, այլ պետութիւնների դաշնակցութիւն: Եթէ այդպէս չլինէր, Լիգին չէին մասնակցի հարաւային Ափրիկէի կամ Զուիցերիական դաշնակցութիւնները, չէին հրաւիրուի մաս–
