Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/222

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Լըճեր փայլո՜ւն, հարթ-հավասա՜ր,
Անծա՜յր, ճո՜խ վայրեր.
Ջըրածոցեր ջինջ ու պայծա՜ռ.
Ոսկի՜ ճոխ արտեր։

Վերև—աստղե՜ր, ներքև—դաշտե՜ր,
Եղեգնի՜ պուրակ…
Եվ բըխում են սըրտից երգեր
Ազա՜տ, համարձա՜կ…


ՄՈՒՐԱՑԿԱՆ

Իրիկվան պահուն թե վաղ առավոտ
Որբեր ու այրիք՝ պարկերը մեջքին,
Գալիս, կանգնում են լուսամուտիս մոտ
Եվ ողորմություն հայցում լալագին։

Անճարությո՞ւնն է արդյոք խեղճերին,
Թե՞ հոժար կամքը դարձրել մուրացիկ.
Ո՜հ, ձեր վիճակը դա՜ռն է, ծանրագին,
Ո՛վ անօթևան, կիսամերկ մարդիկ։

Կըճարվեն կյանքում ձեզ միշտ մեղքացող,
Ձըմեռվա ցըրտին չեք մեռնիլ անտուն.
Բայց լա՛վ է տեսնել կեղտում մուրացող
Աստծո ստեղծած բանական մարդուն։

Սակայն առավել և՛ խեղճ, և՛ թշվառ
Կա այլ մուրացկան։ Նա հաց չի մուրում
Դըռնե–դուռ ընկած, բայց հացի համար
Մաշում է կյանքը ծանր հոգսերում։

Աղտոտ հյուղի մեջ, չոր հարդն անկողին՝
Քընում է հերոսն անել տանջանքում՝
Ամո՜ւր է քարից խոնջության ժամին.
Ամո՜ւր է պղնձից՝ հոգսի կապանքում։