Էջ:Ալեքսանդր Ծատուրյան Բանաստեղծություներ.djvu/264

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Որ ես մի օր տըղին հարցրի զարմացած՝
—Այս ծաղիկներն ի՞նչ տեղից ես դու քաղում։

«Հորեղբայրս պահապան է շիրմատան,—
Խեղդուկ ձայնով ինձ շըշնջաց երեխան.
«Նո՛րա հետ եմ ես էլ ապրում, բարի՛ տեր,
Եվ այնտե՛ղից միշտ քաղում եմ ծաղիկներ»։

Ես տուն դարձա լուռ մտախոհ ու տրտում,
Սիրտըս հուզված երեխայի խոսքերից,
Է՛հ, բա՛խտ, դարձյալ քո հանաքն եմ տեսնում,
Այստե՛ղ էլ քեզ ճանաչեցի քո խաղից…

Չըկա՜ ծիծաղ, որ կյանքի մեջ գեթ մի օր
Դու մեզ առանց ծածուկ վշտի պարգևես.
Չըկա՜ ապրուստ, չըկա՜ վիճակ լուսավոր,
Ուր դու գաղտուկ թույն ու լեղի չը խառնես…