Այս էջը սրբագրված է
— 71 —
էլ վառում, բորբոքում ենք նրա մօտ։ Ուրեմն զգուշացի՛ր մանր մարդկանցից։
Քո առաջ նրանք իրենց փոքր են զգում և նրանց փոքրութիւնը վառւում ու բորբոքւում է քեզ ընդդէմ՝ իբրև անտեսանելի վրէժ։
Չնկատեցի՞ր՝ թէ քանի անգամ նրանք համրացան, երբ մերձեցար նրանց և ինչպէս նրանց ոյժը թողնում էր նրանց, որպէս ծուխը—մարող կրակը։
Այո՛, ի՛մ բարեկամ, դու քո մերձաւորի չար խիղճն ես․ որովհետև նրանք անարժան են քեզ։ Ուստի և ատում են քեզ ու սիրով քո արիւնը կծծէին։
Քո մերձաւորները միշտ էլ թունաւոր ճանճեր կլինեն։ Այն, ինչ մեծ է քո մէջ՝—հենց այդ կդարձնի նրանց թունաւոր ու ճանճանման։
Փախի՛ր, ի՛մ րնկեր, դէպի քո մենակութիւնը և այնտեղ, ուր օդն է դաժան ու խստաշունչ։ Քո ճակատագիրը չէ ճանճաքշիկ լինել։
Այսպէս խօսեց Զրադաշտը։