խօսէր Չարենցի մասին, որ խմբագրած էր իր առաջին
գիրքը։
Դաշտենց պաշտամունքի երեք կուռք ունէր — Սասուն,
Շէյքսփիր, Չարենց:
Մանրամասն կը հետաքրքրուէր Սփիւռքի մեր մամուլով,
գրական հանդէսներով, դպրոցներով, ակումբներով
ու գրական կեանքով. նոյնիսկ ֆութպոլի խումբերով։
Երբ կը պատմէի ֆութպոլի մեր յաղթանակներէն Սուրիոյ
ու Լիբանանի մէջ, կըսէր.
— Եա՜, ուրեմն, էդ կողմերումդ հայի ոչ միայն
գլուխն է աշխատում, այլեւ ոտքը... հետաքրքիր է...
Օր մը, աստղանաւորդներ լուսին պիտի իջնէին։
Մարդը առաջին անգամ ոտք պիտի դնէր լուսնի վրայ։
Մարդը պիտի հասնէր դարաւոր երազի մը ու շատ մը հաւատալիքներ
փուլ պիտի գային ակնթարթի մը մէջ։
Շիրազր, Դաշտենցը եւ ես կը պտըտէինք Լենինեան
պողոտային վրայ: Մեր երեքին տուներն ալ նոյն պողոտային
կը նայէին: Դաշտենցը իրեն յատուկ մեղմ ձայնով
ըսաւ.
— Մի կէս ժամից լուսնագնացները ոտք են դնելու
լուսնի վրայ: Եկէք գնանք մեր տուն: Հեռատեսիլով ցոյց
են տալու: Կը դիտենք։
Շիրազը թէ.
— Խաչի՜կ, մեր էս կանգնած տեղից կարո՞ղ ենք
տեսնել նրանց էջքը:
— Իսկական գիժ, ասում ևմ հեռուստացոյցով ենք
դիտելու...
— Եա՜, ես էլ ասում էի աշխարհում մի կոյս կայ,
լուսինը, դրան էլ են պղծելո՜ւ...
Խաչիկ Դաշտենցի գրիչին կը պատկանի իմաստուն
քերթուած մը, որ այսպէս վերնագրւած է.
— Յարդը գնում է, ցորենն է մնում:
Կը մտածե՜մ ես հիմա, թէ մեր գրականութեան
սասունցի այս մշակը իսկապէս ատոք ցորեանով է որ
հարստացուց շտեմարանը հայ գիրին...
