Էր երբեմն, իր ճամբորդական աչխոյմ նոթերը եւ
կարգ մը պատմուանքները իմ մէջս համակրանք մը
ստեղծած էին անոր գրիչին հանդէպ:
«Թեհրան» վէպը եկաւ աւելի ամրապնդելու այդ
համակրանքը։
Մեզի համար Իրանը, հին օրերու Պարսկաստանն էր
միայն։ Բայց կարդալով Գարեգին Սեւունցի վէպը ուրիշ
աշիւարհի մըն է որ ծանօթացանք։ Այդ աշխարհը երբեք
չէր նմաներ մեր պատմութեան դասագիրքերուն մէջ ար–
