տեղ։ Մեծն Թումանեանն է այստեղ: Արծուեբիբ Ռաֆֆին:
Ծերուկ Մալթըզը՝ Ծերենցը:
Այս երախտաւորները որքա՜ն երազներ բերին իրենց
հետ ու ամփոփեցին այս հողակոյտերուն տակ։ Որքա՜ն...
Թումանեա՜ն, Թումանեա՜ն, աշխարհն ամբողջ
«Մի Կաթիլ Մեղր»ի պատմութիւն է դարձեր... Ռաֆֆի,
դուն թաղուեր ես հոս, տղադ՝ Լոնտոն, իսկ Խենթդ
Հայաստան, Գայեանէի տաճարին բակին մէջ... Ծերենց,
ինկեր ես հեռո՜ւ, առանձինն, պատմական հերոսներէդ...
Ե՞րբ, ե՞րբ բոլոր խենթերը պիտի հաւանուին մեր
սրբազան հողին վրայ:
Հանգիստ ննջեցէք, պանթէոնի բնակիչներ, ձեր
երազները ծլարձակած են մեր հողերուն մէկ մասին վրայ,
վարար անձրեւներէ ետք ուղխօրէն բարձրացող խաղիկներու
նման:
Ձեր երազները դարձած են պալատ, պողոտայ,
դարձած են քիմիական կոմբինատ, համալսարան, երաժշտանոց
եւ Մաշտոցի անուան մատենադարան, ակադեմիա
եւ անպարտելի՛ բանակ:
Հանգիստ ննջեցէք, պանթէոնի՛ բնակիչներ, ձեր
տեսիլքն արդէն էրականացեր է մասամբ, եւ անցնող ամէն
տարի, նոր քայլ մըն է ձեր, մեր երազներու իրականացման
ճանապարհին:
— Երեխէք, ես ձեզ կը տանեմ «Խորհրդային Վրաստան»
հայերէն թերթի խմբագրատունը: Այնտեղ ձեզ կը
ծանօթացնեմ մեր հայ ապրող մտաւորականներին, գրողներին:
Գացինք: Ու ծանօթացանք Բենիկ Սէյրանեանին,
որուն պատմուածքներուն արդէն ծանօթ էինք վաղուց,
գրական ամսագիրներու էջերէն: Տեսանք նաեւ Ասլանեանը,
որ հայկական ռատիոժամի պատասխանատուն էր.
համակրելի թարգմանիչ՝ Սուրէն Աւչեանը, քննադատ՝
Մխիթարեանը:
Հոն էր նաեւ ռատիոկայանի հայկական ժամի աշխատակից
երիտասարդ մը՝ Ալպերը, հիանալի տղայ մը,
իսկական հայ մը։
