Թումանյանի երևակայության ստեղծած մտապատկերը իրականությունից ստացած տպավորությունների ծնունդ է։
«Երևակայությունը արվեստում չի փոշիացնում արվեստագետի միտքը,— գրել է գրող-նկարիչ Պիմենովը,— ընդհակառակը՝ դարձնում է այն ավելի կարծր, ավելի խոր ու խելացի, որովհետև երևակայությունն ազատ է արտաքին պատկերների ուժգնացման, և ընդհակառակը՝ նրանցից ավելորդի հեռացման գործում»[1]։
Հիրավի, բանաստեղծի երևակայությունը կարծես դառնում է մի ներքին, ամենազոր կարգավորող, հնարավորություն է ստեղծում խույս տալ մտքի ձևական սխեմաներից, գեղարվեստական մտապատկերից կտրում, հեռացնում է ավելորդ գծերը, մտապատկերը ենթարկում է գեղարվեստական ներդաշնակ և ազդու ձևավորման։
|
Թումանյանի ստեղծագործական երևակայության կարևոր կողմերից մեկը պետք է համարել բնության շնչավորումը։ Լուսինը նայում է, լուսինը թաքնվում է։ Թումանյանը բնության փիլիսոփա է, բնության փիլիսոփայությանը նա հասնում է բնության շնչավորումով։ Ու այս բոլորը նա կատարում է միայն երևակայությամբ։ Այս մոտեցմամբ, երևույթը դառնում է խորհրդավոր, բնությունը հաղորդակից է լինում մարդկային ճակատագրին։
|
- ↑ Ю. Пименов, Необыкновенность обыкновенного, М., 1962. стр. 39.