|
Այդ մասին Դավրիժեցին պատմում է.
«Եւ զբանալի եկեզեցւոյն՝ զոր Վերին Կաթան ասէին՝ առին քահանայքն. և յորժամ ելին ընդ դուռն պարսպին Ջուղայու, և ի հասանելն առաջի եկեղեցայն, որ անուամբ Աստուածածնին կայ շինեալ արտաքոյ Ջուղայու. իբրև հայեցան և տեսին զԱստուածածին եկեղեցին, և բազում քրիստոնեայք եկեալ խառնեցան ընդ քահանայսն. որ և նոքա ևս բերին զբանալիս տանց իւրեանց, և ի միասին զաղաղակ բարձին աղիողորմ ձայնիւ, փղձկեալ սրտիւ և արտասուալի աչօք գոռային՝ և լային, և աղաղակելով կանչէին ընդդէմ Աստուածածնին և ասէին. ով սուրբ Աստոաւծածին, այսոքիկ բանալիք սրբոյ եկեղեցւոյ մերոյ՝ և տանց մերոց քեզ յանձն լիցի. և դու դարձուսցես զմեզ ի տեղիս մեր յօտար երկրէն ուր տանին»: Եւ զայս ասացեալ արկին զբանալիսն ի գետն, և մորմոքալով յոլով ժամս ձայն բարձեալ լացին. և ապա գնացին»[1]։
Այնուհետև չարչու զրուցակից գաղթական կինը մանրամասն նկարագրում է գաղթը։ Այդ պատկերը Թումանյանը հետևյալ կերպ է ներկայացնում.
|
Վերոհիշյալ տողերի համար Թումանյանը հիմք է ունեցել Դավրիժեցու «Պատմության» բերվող հատվածը.
- ↑ «Պատմութիւն Առաքելոյ վարդապետի Դաւրիժեցւոյ», էջ 60։