Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/106

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


գարծ են ածում դարդ, ջան, չ ո լ) մենք գործ ունենք զուտ տեղական օտար բառերի հետ, որոնց հայերենը կա. իսկ երկրորդ դեպքում՝ բառերի, որոնք միջազգային բնավորություն են կրում ե որոնց համազոր հայերենը չկա. բառեր, որ անխտիր գործ են սւծում բոլոր եվրոպական քաղաքակիրթ ազգերը»։ Եվ ամփոփում եք.

«Ես հակառակ չեմ եվրոպական միջազգային բարդերի գործածությանը։ Այլ խնդիր է սակայն, երբ խոսքը ժո ղո * վը ր դ ա կ՛ա ն բարբառներից օգտվելուն է գալիս»։

Ահա. էս է Ձեր հոդվածների միտքը և մեր տարաձայնության հիմնական պատճառը։ Մնացածը ինչ որ պատմում եք, հա՚ք ԼԳամառ~Քաթիպան ծաղրել է բարբառնւերը, նոր-նախիջեանցիք էսպես են խոսում, երևանցիք էնպես… Դրանք բոլորը դատարկ բաներ են և մի գրող մարդու առջև պատմելու անարժան։ *եստե| եք՝ քրդի աղջկանը լոլո եք սովորեցնում։

էականին։ եկեք։

Ուրեմն Դուք դեմ չեք եվրոպական միջազգային բառերի գործածությանը։ Շատ ենք ուրախ։ Ինչո՞ւ չեք դեմ։

Ասում եք* երկու պատճառով, առաջինը, որովհետև նրանց համազոր հայերեն չկա. երկրորդն էլ՝ եվրոպական բոլոր քաղաքակիրթ ազգերն անխտիր գործ են ածում։

Դե հիմի կանգնեցեք։

Ձեր առաջին՛ «որովհետև»-ը ստիպված պիտի լինիք ետ վերցնելու, որովհետև նրանց հայերենը կա։ Կուլտուրային հայե–, րեն ասում են քաղաքակրթությունդ և գործ են ածում էդ մտքով, ու Դուք ինքքերդ էլ մի քանի տող վերև գրել եք «եվրոպական քաղաքակիրթ ազգերը», ինտելիգենտին հայերեն ասում են մտա^ վորական, պոետը — վիպերգություն, լեգենդը — ավանդավեպ* Տեսնո1մ եք, հայերենը կա. բայց… բայց նրանք մտնելու և մնա–։ լու են Ձեր մաքուր հայերենի մեջ, որովհետև միջազգային բառերն են, բոլոր ազգերը գոըծ են ածում։ Դուք էլ ընդունեցիք ու սրանով Արևմուտքն ապահովեցիք։