Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/108

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նշանակում կամ ն ա մ ն տ Ա՛ա զաՎ ՚քըք որ մտել էն ձեր կլասիկների գրվածքների մեջ…

Հապա էս մի քանի բառի փոխարեն եթե էն մի քանի հարյուրը հանդես դնեինք, որ ասում եք գիտեմ, էն ժամանակ տեսնեիք, թե ինչ դուրս կգար։

էսպես։ Երկու տարրեր ճանապարհներ են, պ. Մեղրյան, և ձեզանից ու ինձանից չի սկսվում էս կռիվը մեր գրականության մեջ։ Մինը Մոսկովյան ուղղությունն է, մյուսը Արարատյան։ Մի ճամփի սկզրին կանգնած է Ստ. Նազարյան, մյուսին՝ Tu. Աըովյան։ էս երկու ճանապարհներից թե որն է ճշմարիտ՛ն ու կենսունակը—» էդ հետո կտեսնենք։ Հայ ժողովուրդը իր միջից իրար ետևից սերունդներ է դուրս ղրկում դեպի ուսումնարանական ու գրական ասպարեզները և նրանք կվճռեն էս խնդիրն ու ցույց կտան, թե որ ճանապարհով է գնալու հայոց գրական լեզուն, էն լեզուն, որ կազմվելով ու ճոխանալով հանդերձ միայն մի խորհուրդ ու մի իմաստ ունի– խոսել հայ մարդու, հայ ժողովրդի սրտին։

Մի նկատողություն էլ։ Դուք, պ. Մեղրյան, գրում եք, իբրև թե «նա (այսինքն՝ ես) ուզում է հավատացնել, որ եվրոպացիներն ու ռուսներն իրենց երեխաներին ավելի աղավաղված, ոչ մաքուր լեզվով գրվածքներ են հրամցնում, քան մենք հայերս», ու վերջումն մի –մի հարցական ու զարմացական եք տնկում։ Կարդացեք, խնդրում եմ, № 103 «Հորիզոնը»8 նորից և տեսեք ես ինչ եմ ասել, Դուք ինչ եք դուրս բերում։

ԱՄՍԱԳՐԻ ԿԱՐԻՔԸ

Մի Ժամանակ հայ լրագիրը իր մեջ էր ամփոփում նաև գե֊ ղաբՎեստակաԱ գրականությունն ու բանասիրությունը; ժամանակի ընթացքում հասունացավ ամսագիր ունենալու կարիքը։ Եկավ «Մուրճը»։ Երեք խմբագրություն փոխեց, մի քանի հրատարակիչ ունեցավ, եղած գրական ու գիտական ուժերից շատերին հավաքեց իր շուրջը, բայց այնուամենտ|նիվ տսասամյակը չբոլորած ստիպված եղավ դադարելու։ Դադարեց, որեւ|№տև ամսագրիդ բաժանորդ m ընթերցող այնպիսի բազմություն չկար, որ կարողա–