Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/109

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Տար պահել; % չենք, խոսում, նրանի§ ւաա% եղած ու դադարած ամսագիր ների ու հանդեսների մասին։

«Մուրճը» դադարեց, ե. ւաասւհւսԼ մամուլի, մեջ, դարձյալ թաց մ§աց ամսագրի աեղը:? Այս աարվսւնից «Մշակին» կից սկսեց, լույս տեսնել «Արորը», սակայն նա Էլ չկարողացավ գրական ուժեր գրավել, հենց Էն գլխից «Արարատի» տպավորությրւնն արավ m մնաց եղած-չեղաձ։

Դարձյալ զգացվում Է ամսագրի կարիքը։ Եվ ահա «Հորիզռ– Գ» №. 218-ում, պ. Սիմ, Տեր-Մինասյանը անում Է «Մի կարեոլ* առաջարկ»1— հավաքական ուժերով Թիֆլիսում ձեռնարկել մի ամսագրի հրատարակության։ Այդ գործի նախաձեռնությունը քէանձնարարում Է Թիֆլիսում, գտնվող հայ գրականագետներին, ՍԱ նրանք կազյ1ակիրպէէՌ. ու. տանեն։

ժողովուրդը մի. գեղեցիկ առած ունի, ասում Է՝ «մերկ մարանիս կատու շալակելն Էր պակաս»։ Հիմի հայ գրողներին ամսագիր քտատարակելն Էր պակաս։ Ո՛չ, այդ սխալ Է։ Ամսագիրը մեզնում, աը տասս յակ հազարների» վնաս տալով հանդերձ դարձյալ չի ապրում, հայ գրողների պահելրւ բան չի։

Սակայնն ամսագրի կարիքը_ կա։ Այն Էլ Է ճշմարիտ, որ Թիֆ– ||սում պետք Է լինի ե Թիֆլիսում. գտնվող գրողները շատ ՍԱ պետք, դրա համար։

£այց գործի կազմակերպության U հրատարակության համար ուրիշ մարդիկ են հարկավոր, որ ընդունակ ու պատրաստ լինե£ ե նյութական զոհաբերության։ Եթե կան այդ տեսակ մարդիկ, «Հորիզոնի» Էջերը բաց են նրանց համար, թող մեջ գան, հայտարարեի թե ինչ մասնակցություն կունենան, և, գուցե, ճշմարիտ որ այդ ձևով հավաքական ուժերով կարելի կլինի մի ուժեղ ամսագիր ունենալ և. հայ գրողներին ու բանասերներին, խմբել ի մի։

Նա, ով եբկսւր տարիներ բաժանորդ Է, եղել մեր թերթերին, տ ընթերցող, ԱաԼկլինեը մի. նստեր ու հաշիվ, տար ինքն իրեն, թե. ի՛նչ,.է ստացել ալդ,.թերթերիդ

im