Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/110

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կ հեռու չգնանք, գոնե մեր կյանքից», իր տապատից ի՞էչ տեղեկություն ունի։

Տարիներով կարդացել է՝ ժողովուրդ, յոդովուրդ… Ո՞վ է պղ ժողովուրդը, ի՞նչ է ոպում, ինչո՞ւ են միշտ նրա անուսը տւպքւ. արդյոք հասկացե՞լ է այդ ընթերցողը։

Տարիներով գավառից, գյուղից թղթակցություններ է կաթ^ դացել, այսինչ գյուղում սա նրան սպանեց, .թունդ երաշտ էք այնպիսի խոշոր կարկուտ եկավ, որ ծերերը չեն հիշում, տերտերը տգետ է կամ քյոխվի ընտրություն կա… Տարիս*երից հետո ստ– դյոք սրա ընթերցողը թեկուզ հեռավոր ծանոթություն ունի" թե ինչ բան է հայ գյուղը, ո՛վ է հայ գյուղացին ե ո՛րն են նրա ցավերը։

Գուցե այդ թերթերը անկողւաապահ ու լուրջ զբաղվել են հայ դպրոցի խնդրով ե բազմակողմա՛նի քննության առարկա են դարձրել նրա ուսումնական ու տնտեսական կյանքը U իրենց ընթերցողների համար պարզել են այդ <<լոաավորության տաճարը» ներսից ու որսից։ Երբեք։ Աղմուկներ, աղմուկներ այսինչ հոգաբարձուի կամ այնինչ ուսուցչի չոռս կռղքքը, ՛մեծ մասամբ լիքը հետին մտքերով, կուսակցական կրքտվ տ ան&Թական վիրավորանքով։

Կարելի է այդ թերթերը հայ ընթերցողի առջև բաց են արել հայ եկեղեցու և հայ հոգևորականի պատկերը, որոնց անունից խոսել են ու խոսում են շարունակ։ Երբե՛ք։ Ինչ գրել են՝ եղել եճ կամ բարեկամի գովասանք կամ թշնամու բամբասանք, ե մինչև այսօր էլ նրանց ընթերցողը լավ չի հասկանում, թե ինչո՛ւ պետք է կռվել հոգևորականի դեմ կամ ինչո՛ւ է Սրա փևշիցը բռնել։ Նտ գիտի միայն հրեշներ ու հրեշտակներ, ուրիշ ոչին>։

Սակայն գուցե թե հայ լրագքփ ընլ^երցողը մի որևէ ճաշակավոր ու անաչառ խոսք է լսել իր թատրոնի կամ իր գրականաթյսւ1 մասին։ Կրկին նույն պատասխանը դատ քիչ դեպքերի բացա» ռությամբ։ Եղիր թեկուզ շատ տաղաօդավոր դերասան, միենույ€ է, չես ազատվելու ծաղրից ու հալածանքիդ, եթե այս կամ ափ պատճառով թերթն ընկավ քեզ հետ։ Գպլտվ ւ^ակա11ությանըք գը– րողներ կան, որ ամբողջ ժողովրդի հարգանքն ու համակրանքն

107