Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/114

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նենք տատս Ամեն մի ժողովրդի թտտռտն թատքաէ Է ամենից ա– ոաշ ինքնուրույն ռեպերտուարով։

Դա Է, որ թտնկ պիտի լինի թատրտէի համար ե էթա հաջող գործերը չպետք Է հնացած համարվեն ու դարս ընկնեն, ե եթե մինը կամ մի քանիսը դուրս են ընկնում՝ միայ11 այն դեպքում, երբ այդ ռեպերտուարը շատ Է մեծ ըէտթաթյտՏ համար։ Այժմ ինչքան Է մեծ հայոց ինքնուրույն ռեպերտուարը, որ նրա եղած աչքի ընկնող գործերն Էլ դուրս թողնեք։ Սակայն Դրամատիքա– կտն Ընկերությունը ոչ թե դրանցից մինը կամ մի քանիսն Է դուրս թողել, այլ բոլորը և միայն մի հատն Է վեբցրել— Տիրվանզադեի «Պատվի համար»-ը, այլևս ոչ մի պիես ո՛չ №ռնդուկյտնից, ո՛չ Ահարոնյանից, ո՛չ Փափազյանից և ո՛չ ա^փշներիք։ Սա կնշանակի լավ չգնահատել ինքնուրույն գործը։

Չլինի" նրա համար, որ հին են։

«Մշակն» Էլ զարմանում Է, որ Դթտմատիքական ընկ. վարչությունը սեզոնը բաց Է անում հին պիեսով։ Այս զարմանքն Էլ մենք գտնում ենք միանգամայն զարմանալի։ Ո՞րտեղ Է ընդունված և ինչու անպատճառ թատրոնները պետք Է բացվեն նոր պիեսով։ Այս անշուշտ լավ Է իմացել և թատրոնի վարչությունը, որ սեզոնը բաց Է անում ծանոթ պիեսով, չնտյեւով իր ձեռքին ունի երեք նոր պիես —- ©իրվտնզադեի «Արմենահին», Մ. Դևորգյտնի «Փառանձեմը» և Ս. Թառտյանի «Սոկրտտեսը»։

Ողջանելով Թիֆլիսի հայոց թատրոնի բացումը, մենք սրտագին կցանկանայինք,՜ որ հայ հասարակությունը գնահատեր ու պաշտպաներ իր մայրենի բեմը, իր դթտմատարգներին ու դերասաններին, այսպիսով նրանց հնարավորություն տալով ավելի ուժեղանալու և իրեն համար Էլ իրավունք ձեռք բերեր ավելի խըս– տապահանջ լինելու։

ՁԱՐ ՎԵՐԱ№Րա1*%Ք

Տարիներ շարունակ հետևելով մեր մամուլին, մենք այսօր ստիպված ենք արձանագրելու մեր մամուլի մի տգեղ սովորությունը–^ նրա վերաբերմունքը դեպի մեր հսատատություններըՏ

111