Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/130

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


մանտմ որն ՛է աս՛ելի շատ-֊-ուրախաթյո՚յսՕըէ թէ" տյերտթտւնըշ Սակայն աս* ամենը չեն կարող ու՝ չեն« կարողացել ընկճել էն հոգիս\ որ կրում է իը մեջ աստվածայինն ուժէ տւ ստեղծագործական շը*– նորհքը,֊ ամենաբարձրը,, ինչ ոը կարող է* աշխարհքում* վիճակվեի մահկանացուին։ Եվ բոլոր ծանր տպավորաթյուններա ու դաժան դեպքերը դատարկ բաներ են այ№ չքնաղ գիտակցության* հանդեպ, թե ղու պաշտոն/ ես տանում^ օեղյեէցկինւ ու ճշմարտինդ ու կյա%ի բոլոր անախորժ օրերը ոչինչ են ոգևորության սրբազան վայրկյանի աոաջ, որ ընդունակդ Է վայրկենաբար* թոթափեք այղ ամենը ու մարդուն միշտ վերածնել հավերժական* ֆենիքսի նմէսն։ Դտ ուհիս այս երջանկությունը* Բայց բանաստեղծի այտ գաղտնի երջանկության հետ միասին կա և մի այլ հզոր մխիթարություն մեր անհամբույր կյանքի մեջէ որ դու այսքան թանկ ես գնահատեր, դտ գրող-ընկերի վսեմ կապն ու անվերջ սերն* Է։ Եվ ահա այսօրդ քո երեսուն տարվան սրբազան ժամերի ու ծանր օրերի հիշատւսկեցի տոնի& գալիս եմ* ընկերական ջ1ր# համիույրովէ ԴէարՏյալ օրէր անցկացնենք) միասին, շատ կլինեն այդ օ[րեբը թե քիչ — չգիտեմ, ուրախ կւինեն թե տխուր— չգիտեմ| բայց* միշտ քեզ հետ կլինի ընկերներիդ* սիրող սիրտը։

արտան ւսԱՁԱտոՒՐ տքտ^տյյՆք*Ն«

Խաչ. Աբովյանը ծնվել է Երևանի Քանտքեո գյուղում11*804—5 թվականին։ Նա երեխուց աչքը բաց արավ՝ տեսավ՝ թե ինչ անասելի նեղություն էր քաշում մեր ազգը էն ժամանակվա պարսից տերության ձեոքին ու ազգի էս» ծանր վիճակը վերք դաոավ՝ կպավ սրտին։ Մեծացավ, օտար երկիր գնաց ուսում աոավ, իր սրտքւ վերքն էլ հետը մեծացավ m խորացավ|* Ահաւ էս խոր վերքը, իր աչքի) տեսած տանջանքն m տաոապանքը> կոիվա nr քաջություէ|§ հրեղեն լեզվով նա* պատմեց iffl^ գրքի՝ մեջ՝՝՛՝ անուսը* դրեց «Վեթք Հայաստանի»։ Մեր ազգի սիրած* <<՝11երք Հայաստանին»։

Բաքվի Հայոց Կուլտուրական՛ Միություն^ ձեռնարկել է tuft-* Տան կանգնելու 1սա£. Աբովյանին իր հայրևնիքում!

ա