Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/134

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


սի, գործ տեսնի միաժամանակ .մի քանի կեղծ անուններով, մի անունը մի բան գրի, մյուսը նրան վկա գա, երրորդն էլ հաստատի, իբբե թե երեք մարդ են մեջտեղը։ Մի անունով հայհոյի, զըր– պարտի, մյուս անունով կանգնի իբրե բանից անտեղյակ ու անմեղ մեկը։ Մարդ մի երես պետք է ունենա ու մի անուն, մանավանդ նա, որ աոաջ է անցնում խոսելու հասարակական ծանր խնդիրների մասին, անհատների ու հոսանքների դեմ։ ՝ ՚ Այո՛, հասկանում եմ կեղծ անունը, երբ մարդ մի լավ բան է անում կամ գրում ու ծածկում է իր անունը։ Նա փախչում է փառքից ու պատվից։ Թայց երբ մեկը հարձակվում է սրա նրա դեմ, զրպարտում, հայհոյում, կասկածների տակ գցում ու թաքնվում կեղծ անունների տակ, նա փախչում է պատասխանից ու պատժից; Երբ բարի ՚ւգործ աւնտլի, հերոսի՚աԽ^ա են հարցնում, նա ի– րափօւԹք ունի նէպտւաւա^ ե խոււեթռ քւարոքսկան ՚ օրենքից., բայց հայ՛հոյի չի ու ւՏմտն ՛մի վատի @ձ|ւքը բռնած ժա– կ Է ;!§տւ1տթՏ;1Տւ1կվտմ աղմտ/կ «անել ու դիմել նույն՝ բա– |»Խ1էթնկ|ֆւն ու ՝ԷտՓկայի!% և դեռ ո§զ»մ է դրանքով –վախեցնել իքււեն բռնտքւին–, այդ ես չեմ Չսկանամ, և աչ ոք էլ չի կա– իԹձ հտսկա^ւծւ, ՛թե հտ%ռւըւ1ելի է։

՚Գմպա եկէք ՚՚պ^էփ >ւոտ%։ ^տվես է ՚աաաք ձեզ խուզարկու