Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/140

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Այդ անցյալ աստի, ուղիդ մին էլ այսօր, հունիսի 20-ի առավոտն էր։ Մի տոթ առավոտ էր։ ժամը 9-ից նոր էր անցել։ * Նստած էի գրասեղանի առաջ ու միտք էի անում։

Այս խաղաղ մտորման ժամին հանկարծ առաջս փայլատակեց մի պատկեր, մի կենդանի ու զարհուրելի պատկեր… Ղազա– րոսն առջևս գետին տապալվեց… մեռավ…

Այս պատկերը կայծակի արագությամբ, ավելի վառ, թան իրականությունը, եկավ ու անցավ մի անսպասելի ծանր հարվածի պես ե այնպես տակն ու վրա արավ, որ ցավի ու շփոթության մեջ սկսեցի մոտիկ բարեկամների անուն՛ները որոնել, թե ո՞րտեղ են, որ հեռագրենք… Մի կերպ աշխատեցի ինձ հաղթանակել, հուզմունքս զսպել. վեր կացա, սկսեցի սենյակումս շրջել, բայց չէի կարողանում ինձ տիրել։ Այս ժամանակ ներս է մտնում կինս ու տեսնելով ինձ այդ դրության մեջ, զարմացած հարցնում է՝ թե ի՛նչ է պատահել։ Պատմում եմ, թե այս տեսակ մի հիմար բան է մտել գլուխս ու չեմ կարողանում ազատվեմ։ Նա ծիծաղում է վը– րես ու հանդիմանում։ Սկսում է խոսել ուրիշ բանից։ Հենց այս խոտ ւկցսւթյան միջոցին փողոցից ներս է ընկնում գունաթափ որդիս…

— Պապեն ընկավ…

— Ո՞րտեղ…

— Փողոցում…

— Ի՞նչպես թե ընկավ…

— Ուշաթափվեց… տարան տուն… բժիշկների ետևից են վազում…

Վազում եմ։ Նրա տանից մոտ եմ… Հեռվից մեր բարեկամներից մինը ձեռքով դեմս նշա՛ն է անում օդի մեջ ու ձայն է տալի.

— Վերջացա՜վ…

Վազում եմ… Մի երկու րոպեից աչքիս առջևն էր նրա վիթխարի դիակը, իսկ ականջումս կանչում էր մեր բարեկամի գուժկան ձայնը.

— Վերջացա՜վ…

Այո՛, վերջացավ։ Հավիտյան վերջացավ։ է?վ ինչքա՜ն բան վերջացավ ինձ համար… որովհետև ինչքան էլ սիրելի լիներ նա

137