Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/163

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


«1(&շո*ա»-փց առնելով ատ^այն լրջությամբ հրապարակ Է հալում «Մշակը», թե՝ Հայոց Գրական Ընկերությունը պետք Է կործանվի….

Ո՛չ, չպետք Է կործանվի Հայոց Գրական Ընկերությունը։ Քանի որ մի երկրում, մի հասարակության մեջ Էդ տեսակ մարդիկ կան, Էդ տեսակ մամուլ ու Էդ տեսակ վերաբերմունք կա դեպի գրողն ու գրականությունը— նա, ընդհակառակը, պետք Է քւաստատուն կանգնի, մեծանա, ուժեղանա, հարազատ ու տաք օջախ դաոնա հայոց հալածական գրականության համար, ամուր ՚քւեցուկ ու պաշտպան դաոնա հայոց խանգարված գրողի համար ե բարձր պատվար ամեն չարության ու հալածանքի հանդեպ։

Եվ նրա հարկի տակ պետք Է հավաքվեն բոլոր նրանք, ո– րոնք երազում ու ձգտում են տանելու հայ ժողովրդին դեպի գեղեցիկը, ազնիվն ու կատարյալը։

«Ամեն մարթ չի՛ կանա կարթս* Իմ գիրըս՝ ուրիշ գլրԱն Էյ Ռանիաթըս ավազ չիմանաս՝ Քարափ Է, բարուկըրեն Է…»ւ

11այաթ~*նէ1վա

Մեր սիրելի նկարիչ Գ. Թաշինջաղյանը անցյալները «Մշակում»2 մի նամակ Էր տպել ու հիշեցրել Էր մեր անմահ երգիչ Սայաթ-Նովայի շիրմի խնդիրը։

Եթե չեմ սխալվում՝ մի անգամ Էլ, մի քանի տարի առաջ, մեր ազգայիններից մինը հրապարակ հանեց դարձյալ Սայաթ-Նովայի շիրմի խնդիրը, բայց Էնպես անպատասխան Էլ անցավ ու մոռացվեց թե հարտցած խնդիրը, թե ինքը՝ հոդվածագիրը։

Հիրավի, ծանր Է, երբ միտք ես անում, Էսքան հոյակապ մի տաղանդ, Էսքան խորունկ մի հոգի, Էսքան ազնիվ ու կենդանի մի սիրտ ու Էսքան մոռացված էի գերեզմա՜ն…

m