Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/176

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


փսմ4է որ աոաջին անգամ Տաճկաստանն ընդունվեց եվրոպտ– կան քաղաքակիրթ մեծ պետությունների շարքը, տ>ջազգտւի§ երաշխավորությամբ ապահովեց Օրա հողային անձեռնմխեւիա– տյունը, սուլթանի անկախության սկզբունքը, Տ նրա՝ իր հպատտքք քրիստոնյա ազգերին հոշոտելու խնդիրն անվանվեց Տտճկսա– տանի ներքին գործ և նրանց բարօրության համար միանգամայն բավարար նկատվեց սուլթանի Հատտը-Հումայանը։

էստեղ, Փարիզում ստեղծվեց էն ամենը, ընչով որ սոէք– թանն իրեն զգում էր ուժեղ ու ապրում էր նրա բարբարոսակա§ կսաավարությանը, իսկ նրա հպատակ քրիստոնյա ժողովոտւ|– ները– դժբախտ ու տառապում էին՝ օրհասական մաքաաաք– ներով, ցույց տալով իրենց կենդանությունն ու վերածնվելու ձըգ– տումը։

Եվ ահա Փարիզյան կոնգրեսի ու դաշնադրության վրա խոսելուց հետո էսպես է եզրափակում իր խոսքը մարդկության պատմությունը։

«Եվ էսպես,— ասում է,— քրիստոնյա պետությունների к ժողովուրդների մեջ եղած հակամարտության պատճառով, նրանց <հան>դեպ իրար ունեցած նախանձի պատճառով, էն մշտական անվստահության պատճառով, որով նրանք հսկում էին իրար* ե վերջապես, էն երկյուղի պատճառով, որով նրանցից ամեն մինը վերաբերվում էր մյուսի ազդեցության շրջանի միակողմանի ծավալումի ն ու զորացմանը— եվրոպական պետությունները իրանց հովանա տակ առան տաճկական գիշատիչ պետությունը և երկարացրին նրա գոյությունը, մտիկ չտալով, որ նա խորտակում է իր ազգաբնակության կուլտուրան և ինչպես իր մուսուլման, էնպես է| քրիստոնյա հպատակների վերաբերությամբ անընդու՜ նակ է կատարելու իր պետական պաշտոնը։ էդ ժամանակից տաճկական պետության գոյությունը միայն մի նպատակ է ունեցել.– արգելել իր սահմաններում ապրող ժողովուրդների պատ* մական զարգացումը ու ձգձգել Ռալկանյան թերակղզու նահանգների վիճակի որոշումը» "(«История человечества», т. VIII, под ред. Тельмождта)!5: ■՛; • .•• ••՝՝-՝•.. ՛՛■«■՛»՛ ,■,•■•■՛'■

Եվ ահա տաճկահայ ժոդովարդն իր հարցով նույնպես նղ^|

171