Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/179

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Եվ հիրավի, 1883 թվինէ երբ ես առաջին անգամ Թիֆլիս եկա ուսումնարան մտնելու, ինձ թվաց, թե ընկա մի հսկայական հարսանքատուն։ Զուռնա, դհոլ, դայիրա, նաղարա, ծափ-ծիծաղ, սքտր, երգ… էն էլ ոչ թե տներում, այլ դուրսը, դռներին, կտուրներին։ Մանավանդ իրիկնապահերին։ Կիրակի ու տոն օրերը հո — գլուխ բեր, որ դիմանա։ Զուգված, զարդարված շրըխկում ու զրընգում էր ամբողջ քաղաքը։

Տեսնողը զարմանում էր, թե՝ էս մարդիկը ե՛՛րբ են աշխատում, որ էսպես շարունակ ուրախանամ են ու պար գալի։ էսպես էր ապրում հին Թիֆլիսը—գժի նման։ Եվ դեռ ես հին @1*ֆ$սԻ վերշին օրերին վրա հասա։ Ասում են՝ ութսունական թվականներից սկսած Թիֆլիսն սկսեց փոխվել– փչանալ, ուրիշ խոսքով ասում էին՝ վելիկի կնյազից (մեծ իշխան Միխայիլ Նի– կպասիչից) ետը մեր քաղաքը խարաբ էլափ

Մեր Րաֆֆին մի բանաստեղծության մեջ շատ հաջող ար* տահայտել է թիֆլիսեցու էս վիշտը.

«Վատ ադաթներ ներս բերավ Միր քաղքումը Եվրոպեն, Քեփն ա սափեն դիփ կորավ, Փըչացավ էսղանց օբեն…»1։

Եվ ճիշտ որ փչացավ; Մի կյանքից եթե զվարթությունը— քեփն ու սափեն հանես, էլ տեղն ի՛՛նչ մնաց։ Մնաց հոգսն ու ջափեն։ Եվ գնա տարին տասներկու ամիս հոգս ու ջափի տակին տնքա— թե ապրում եմ։ Եվ ամեն օր հաշիվ արա, թե ստ իրեն ջուրը գցեց,, նա կախվեց, մյուսը կարբոլկա խմեց, չորրորդը, ինչպես մեր լրագիրներն են ասում, ատրճանակից իրեն զարկեց, Ա… ետևից, էլ զանազան դատողություններ, որոնք սակայն ինչքան էլ խելոք լինեն, կյանքին ոչ մի ժպիտ չեն տալիս։

Դրա հետ միասին նկատեցեք,, որ կորչում է ժողովուրդնԵրի անհատականությանը, աոանձին ոգին, սեփական գույնն ա ե– րանգը, էն ամենը, որ էնքան բնական են, ինչքան նրանց երկրի

ա