Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/180

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


կլիման 111 բնությունը և ինչով որ Արանք կենդանի են, սևդեսիկ

են, մեծ են։

Ձէ՜ որ ամեն ուժ սնունդ է սանում, զարգանում ու մեծանամ իր հարազատ կլիմայի մեջ, ու ինչքան էյ մեծանա, թեկուզ գլուխն էլ երկինք հասնի ու աշխարհքն առնի իր հովանա տակ— միշտ ոտը դրած է մի հողի վրա, ու էդ հողը իր հարազատ հողն է, իր հարազատ աշխարհքն է։

Ասինք հին Թիֆլիսը, որ մի աոանձին ինքնուրույն աշխարհք ու զվարթ կյանք էր ներկայացնում իր համով ու հոտով, լեզվով ու ՜ադաթով, աղ ու հացով, նիստ ու կացով– անցել է արդեն։ Անցել է, և անդաոնալի։ Ինչ որ տվել է, էլ չի կրկնելու։ Բայց ի՞նչ է տվել, ի՛՛նչ ժառանգություն է թողել գալիք սերունդներին, աշխարհքին, պատմությանը։

էս հաշիվը կտեսնվի անշուշտ, ե կասվի թե՝ հին Թիֆլիսը հայոց գրականությանն էլ երկու մեծ անուն է թողել– Աայաթ– Նովտ ե Գաբրիել Սունդուկյան։ Հարազաւո–Թիֆլիսի լեզվով, ՛Թիֆլիսի շնչով, Թիֆլիսի հոգով։

Եվ մեծ։

Ու անվերջ մեծ Պեսլոն կյանքի բեմի վրա մաքուր, հաղթական՝ Տիմզիմովի դեմը կանգնած իր հալալ պշխատողի կոշտ ձեռքը կզարկի մուրհակին ու Թիֆլիսի բարբառով կորոտա.–քու սրտումն ի՛՛նչ է գրած… ու կվարի իր ազնիվ կռիվը, ոչ թե մուրհակի համար–այլ ճշմարտության համար, արդարության հա՛մար։

Ու անվերջ կհնչի Թիֆլիսի բարբառով դժբւսխտ սիրո մեծ երգչի՝ Սայաթ-Նովտքի ձենը իր «զալում» յարին, որ ինքն էլ է կրակ, հագածն էլ.

«Կըրակե ծովեմեն՝ դուրս էկած՝ ռաշ, ջեյիրան ՚իս ինձ ամա…»2

էն բանաստեղծական խոստումը. «Թեգոպ տնմահութին ազիս՝ ս^իրով կա ճարիս՝ ՚՚քիզ \ամա…»*

Նրա փիլիսովւայական, խորիմաստ հո|ւդորը.

175