Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/189

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


աաառքըչ ՈԲ աաաԱօթաա^աՖ տվիրւ հայ ժող^ւ|քւո# հոգուն՛* ե ոպդ«եցիր< նրան դեպխ ազատագրության ճանապարոըւ էսօր* ՛եկել* ենք քոկգերեզմանի» վրա* դնելու թարմւ ծաղիկների հետւ և* մեր* ցավերը,, ոը միշտ մնամ են* թարմ, մեր գտսցմհւն^յ1երը>? որ համակված* ա քո շնչով ու հիշատակովս Եկել ենք քո գերեզմանխ վրա օրհնելու՝ ե փառաբանելու քո տված անհանգստությունը; էն: ճանաւտսրքքը, որ ցույցդ տվիը և էն՛ նա՛հատակ ներք՛ շարքերը^ ար գնացին քո ցույց տված ճանապարհով։

Անհանգիստ հոգի՛, անշուշտ այժմ դու սավառնում ես էն դժբախտ աշխարհի երկնքում, ուր քո մահից 25 տարի հետո" դարձյալ մի անգամ ավելի մեծ թափով ու սարսափով բարձրացել են հույզերն ու հույսերը, և թերևււ հեռու, չի օրըՏ, երբ մենք կկարողանանք կրկին գալ քո շիրմի վրա ու կանչել.–– Արդեն կատարված է քո իղձը, ո՛վ անհանդիստ հոգի, ընդմիշտ, վիրացած ու վերջացած են էնքան արյուններ, էնքան կոտորած, և «ամեն կողմից պանդուխտ հայազգիք դիմում են, իրենց. սիրուն* հայրենիք.,.»։ Արդեն կատարված է հւպ, ժողովրդի ազատագրության մեծ գործը, հանված է նա հին դժոխքից, ապահով է անվերջ կոտորածներից ու հանգիստ անլուր հալածանքներից, դու էլ հանգստացիր քո հավիտենական կայանում, ո՛վ անհանգիստ հոգի։

Հայկական գրիւ ու. գրականության մեծ» առսլր հւպաթյանը* հավերժացնում Է երկու ֆոնդովդ— դպբոցակսէն ե* գ|յակա1ե«

Դպըոցակպն ֆռնդխ հիմ^}? իր անձ&ական1 մխ քանի հազւսքւ էտւբլով դրել* Է հանգ<ացյպլ> Է՚զմիրլյանւ կաթէպիկռսը, իսկէ գրւա– կ|սն.!– ֆոնդխ խնդիըըւ մի* քսանւ տարիւ առաք* ատսւքադ||է1ցւ Թիֆզ}տՓ ւնտելիգյ^ցիսօւ ուէ մխ քանի, անգսւմ* փորձ, աքրափ իրագտրէ^1ֆ բայց* անկարելի) եոյավ մքք%1ե անցյալ տարի։

Անցյալ, տարի երկոաա Էլ՛, մինը Էշմքխւ9նխ, մյուսըւ Թիքլիսի»

181