Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/233

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ւա* ա*ք%աա% հովիտները

Թեև դեռ շարունակվում է պատերազմը, բայց Ալաշկերտի հայ ժողովուրդը, որ հեռացել էր ռուսաց զորքի նահանջի ժամանակ, նորից ոոտաց զորքի հետ վերադառնում Է իր տեղը— Եւիրատի հովիտը։

Էսպես Է եղել ոոա-տաճկական ե ռուս-պարսկական բոլոր պատերազմների ժամանակ։ Հալ ժողովուրդը միշտ ետ ու առաջ Է խաղացել ռուս զորքի հետ միասին, ինչպես և պարսիկ, քուրդ ու թուրք ժողովուրդը պարսիկ ու թուրք զորքի հետ միասին։ Քանի ռուս զորքը հաջողություն Է ունեցել ու առաջ Է անցել, Էնքան Էլ ետ Է գնացել պարսիկ, քուրդ ու թուրք տարրը Հայաստանի հողի վրա Ա տեղի Է տվել հայ ժողովրդին։ Սա մի հանգամանք Է, որ պետք Է լավ իմանանք միանգամ ընդմիշտ։

Էսպեսով է կարողացել ե էսօր էլ էսպեսով Է կարողանում մեր ջախջախված, ցաք ա ցրիվ եղած ժողովուրդը հանգիստ նըս– տելու տեղ գտնի իր հայրենիքում։ էսպեսով էր, որ Արարատյան դաշտում, Արաքսի հովտում, որ ռուսներից առաջ գրեթե ամբողջովին պարսկաբնակ էր, առաջ եկավ, ստեղծվեց և էսօր նստած է մի հոծ հայ զանգված։

Նույնը պետք է լինի և Եւիրատի կամ Ալաշկերտի հովիտում։ էդ երկու հովիտները, Արաքսի ու Եւիրատի հովիտները, մեր սըր– բազան հովիտներն են։

Մեկը մեր Մայր Գետն է, մյուսը մեր Սրբազան Գետը։ Մեկի

226