Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/243

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


«Թե գան ա քո տեգն ասեն, նա զնճիլն իմ,* կտրեմ ու գամ»։

^ ; Սայաթ-Նրվա|ի 59 երեստվ ասված է.

"Իմ հուքմի հեքիմըն դուն իս| ես էլ ռւրի^ Շան չ՛իմ ասի։

Շահը գրված Է թագավորի իմաստով, Էնպես Էլ հասկանում են։ Պետք Է լինի փոքրատառով շահ, որ կնշանակի օգուտ, օգնություն, դեղ, ճար10։

64 երեսում ասում Է.

Չ՛իմանա քալագըն, չիմանա ղալըն։

Քալագն ու ղալըն նշանակված են իբրև մութը բառեր, մինչդեռ քալագըն Թիֆլիսի քաղաքն Է նշանակում, ղալըն–

բերդը։

74 երեսում խաբ, բացատրած Է փուշ։ քսար, որ շատ հաճախ գործ Է ածվում Սայաթ-Նովայի երգերի մեջ, Էն բողոճն Է, որ ատում ա փչացնում Է վարդը։

81 երեսում ասում Է.

«Էրած, խորված ման իմ գալի, մե տիղ չը կա մ ա ր ունենամ».

Եվ մար նշանակած Է իբրև մութն ու անհայտ բառ. մինչդեռ հասարակ գրչի սխալ Է, և պետք Է լինի

…մե տիղ չըկա մարդ ունենամ»11…

108 երեսում ասում Է.

«Թե վար քաղաք տիղ հանդիբիս՝ կու քանդիս,^վա ր չի ս անի»։՝ . . ,. ,

Պետք Է լինի վառ12 չիս անի, այսինքն չես շենացնիլ, չես պայծառացնիլ։ Իր սիրուհու անգթությունն Է ակնարկում։

2Ց6