Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/245

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


գքէէփւ Էլ կանգնած Է հւսյտնի գործիչարքւց ընտրված մի հասարակական մարմին–Մոսկվայի Հայկական Կոտրտեն։

Ռուսաց բանտստեւլծներից, եթե չեմ աիւալէ|ոէմք աոաջինը Պւ^լ11ճսկի€ւ– է եղել, ՝աա է դարձրել Օայաթ-Նռվէսյի վ ու հիացել։ Պպոնսկին հանգխւցյալ]) Ախվերղյանի մոաիկ բարեկամը՝ թերևս ընկերն Է եղած։ Նրա մոտ Է տեսել Սայաթ-Նովայի երգերի տետրակը և, ծանոթանալով, 1851 թվականին «1^3ՑՕՅ» թերթի 1—2-ում մի ոգևորված հոդված Է գրել, բնորոշել,

գնահատել ու երգերից Էլ մի քանիսը թարգմանել։

Նրանից հետո Էլ են մի քանի անգամ ռուսերեն թարգմանել, բայց առաջին անգամն Է, որ պ. Իրյոաովը թարգմանում Է վար– Այետի ձեռքով՝ աշխատելով հաղթել գրեթե անհաղթելի արգելքների և՝ ինչպես Սայաթ-Նովայի, Էնպես Էլ Նահապետ Քուչակի երգերը տալ ռուսերեն, խորապես ճանաչելով նրանց մեծությունը ե ինքնուր՛ույն շունչն ու երանգը, և նրանց գործերը անվանելով հայ ժ՛ողովրդի ազնվականության վկայական։

«Այո՛, ճշմարիտ Է՝ գեղեցիկ գրականությունը, իբրև հոգու պարզ ու կատարյալ արտահայտություն, ժսղովուրդների անխարդախ վկայականն Է, և ինչքան բարձր Է գրականությունը, Էնքան բարձր վկայական Է մի ժողովրդի կուլտուրականության, բայց միաժամանակ նաև բարձր հոգեկան կապ Է ժսղովուրդների մեջ։

Մենք ունեցել ենք Էդ բարձր վկայականը, բայց Էդ վկայականը մնացել Է մեր գրպանում, կարդացող չի եղել, դրա համար Էլ չունենք Էն մեծ փոխադարձ շաղկասյը ուրիշ ժողովուրդների հետ։ Մենք ենք միայն օտարների հանճարները ճանաչել, սիրել ու սրտով կապվել նրանց հետ, իսկ մեր ցեղի հանճարը ոչ ոք չի ճանաչել, դրա համար Էլ մեզ ոչ ոք չի գնահատել, չի սիրել ու հոգեպես չի կապվել մեզ հետ։

հոսքիս ամենասյերճախոս ապացույցը հենց ռուս ամսագրի Էս համարն Է, որի մեջ ռուս բանաստեղծը հրճվանքով Է նկատում, որ մեր երգիչներն Էլ են սավառնում Էն «եթերային բարձունքներում», ուր Հաֆիզն Է սավառնում։ Իսկ «եթերային բարձունքը» Էն երշանիկ աշխարհքն Է, որ բոլոր հայրենիքներն ու

238