Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/251

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


մեր միջնադարյան բանաստեղծությունն է հղած հիացման գւխա– վոր առարկան; :

էն ժամանակ նրանք էին հիացած, այժմ հերթը մերն է։ Ես քննադատելու չեմ «Поэзия Армении» գիրքը։ Քննադատներ շատ կան, նրանք կքննադատեն։ Ամենաշատը ես ինչ-ինչ նկատողություններ եմ անելու, մեծ մասամբ մեր հին բանաստեղծության մութն ու վիճելի կետերի վրա։ Սակայն չեմ կարող իմ բոան ու անկեղծ հիացումը չհայտնել հրապարակով մեր լավագույն բարեկամների ու ընկերների էն շնորհքի ու սիրո հանդեպ, որ նը– րանք հանդես են բերում էս գեղեցիկ գործի մեջ, հւսճախ անհաղթելի դժվարությունները հաղթահարելով։ Մարդիկ կսսգ որ բանաստեղծների անհաջող գործերն են որոնում ու սրանցով ՚ են զբաղվում։ Դրանք անգետ ու անճաշակ մարդիկ են, և նույնիսկ վատ հոգու տեր մարդիկ; Թերությունները պետք է նկատել, բայց բանաստեղծին իր հաջող գործերի մեջ պետք է ճանաչել, նրանցով պիտի գնահատել։

Եվ էս ճշմարիտ է ո՛չ միայն ինքնուրույն գործերի համար, այլև թարգմանության։г Ջէ՛ որ բանաստեղծության թարգմանությունը, էն էլ աոանձին համ ու հոտ, շունչ ու ոճ ունեցող բանաստեղծության թարգմանությունը շատ է դժար ու հազվագյուտ բան։ Բանաստեղծության նույնիսկ լավ թարգմանության համար ասված է, թե նա մի վարդ է, որ ապակու տակ է դրված։ Այսինքն թե՝ ձևը կտեսնես, բայց բուրմունքը չես զգալ։ Ինչքա՜ն շնորհք է հարկավոր, որ ոչ միայն հարազատ ձևը ցույց տա, այլև ինքնուրույն բուրմունքը հաղորդի։ Եվ շնորհքի հետ ի՜նչքան 1ւեր…

սվ Ի՜նչ խնամքով կազմած ու ճաշակով տպած գիրք էք ինչքան շքեղ իր պարզության մեջ։ Դրա համար էլ ամեն մի ձեռքն առնող,— հայ լինի թե օտար,— համակվում է սիրով ու հարգանքով դեպի մեր շատ թշնամի ու քիչ բարեկամ տեսած ցսղը։

Այժմ ամենքի համար պարզ է «Поэзия Армении» գրքի նշանակությունը։ էն ժամանակ Բրյոաովին իրեն էլ էինք ասում։

244