Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/257

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հնարավորությունով կապված ա կախված չի ՜մեր դժբախտ իրականությունից։ ՚

Աոաջին անդամ Է մեր տաղանդավոր հայրենակիցը հայտ– Տրվում մեր մեջ, աոաշին անգամ Է դուրս գալիս մեր հասարակության առջև1, և աոաջին անգամից ողջունում ենք հրճվանքով ա ծափերով։

1847 թվականին .18 տաքսան Միքայ1ղ Նա^ա(1^յա€ը գրագիր Է եղել Նոր-Նախիջևանի հոգևոր կառավարության 4կլ։

1887 թվականին Էլ 18 տարեկան ես Էի գրա^ր #փֆքռփ ո՚ա– յոց Կոնսիստորիայում։

©ատերը կհիշեն, թե ութսունական թվականներին ինչքան քիչ էր գիրՔՕ Թիֆլիսում, և ինչ դժվարությամբ Էր ընթերցանությսւն գիրք ճարվում՝ թե հայերեն, թե ռուսերեն։ Դժվար Էր մանավանդ ֆճե նման մի օտարական պատանու համար։

Ներսիսյան դպրոցն Էլ իսկի չավարտած՝ գրեթե բացարձակ անգետ Էի ինչպես ամեն գիտության՝ Էնպես Էլ գեղարվեստին ու գրականությանը, թեև մեծ սեր ու ձգտում անեի, մանկաց Էլ ոտանավորներ Էի գրում։ 18 տարեկան Էի դարձել ե միայն մի քանի գիրք Էր անցել ձեոքս, Էն Էլ մեծ մասամբ պատահմունքով։

Եվ ահա Էդպես պատահմունքով Էլ Էդ ժամանակները «ձեոքս ընկան «Հյոաիսափայւի» համարները։

©ատ սիրեցի Էդ բաց կապայտ, շողարձակ տետրակները և պատանեկան ոգևորությամբ կարդում Էի։ Առանձնապես դյուր Էին եկել Կոմս Էմանուելի հիշատակարանն ու մյուս գրվածքները, Ս. Նազարյանի խորհրդածություններն ու թարգմանությունները և Սադաթյանի թարգմանած՝ էերմոնտովի «Դևը»1։

էսպես էլ իմ շատ քիչ կարդացած ու սիրած գրքերից մինը եղավ «Հյոաիսափայլը»։ Սրանով էլ պետք է բացատրել էն երեվույթը, որ իմ էն ժամանակներում գրած ու 1890—1892 թվական–

250