Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/258

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ննրին Մոսկվա տպած2 ոտսւնտվոր&երի մեջ պատահում ՍԱ «Հյոաիսափայլի» ոչ միայն ոճերն ու դարձվածքները, այ[և մինչև ան^ամ բառերն ու բասերի ձևերը,– սեղանակապուտ, գիշեր ա~ տեսիլ, հարցանել, մեոանել, ե ւպլն;

Չէ" որ ամեն, մի գրող ոչ այլ ինչ է, եթե ոչ՝ իրենից աոաջ եղածների ազդեցութլաճճերի համագումար— մեկից շատ, մյուսից քիչ, որ ընդանում, հալում է իր ոգևորության հնոցի մեջ տ ձուլում, ձևակերպում իր ճաշակով։

Եվ էսօր, «Հյոաիսափայլի» մեծ աշխատակցի մահվան հիսնամյակի օրը, աոանձին սիրով ու երախտագիտությամբ եմ ետ նայում դեպի էն օրերը, երբ հափշտակված կարդում էի նրա գըր– վածթնևրը Ц սահասարակ դեպի «Հյուսիսափայլը», ինչպես իմ պատանեկության հարազատներից մեկին։

Հետո, իհարկե, աչքս ավելի բաց անելով ու ավելի մեծ գրականությանը ծանոթանալով՝ տեսա, որ ես իմ պատանեկան անգիտության ու ոգևորության մեջ՝ ոչ իմացած եմ եղել, ոչ էլ նը– կատած «Հյոսփսափտյլի» պակասությունները, և միմիայն նրա |սս| կողմերով եմ եդել տարված։ Չեմ իմացել թե պարսավագիր կա Կոմս Լմանաելի «Մեռելահարցուկի»** մեջ, թե «Տեսիլքի»4 ւՈւ$> Դիրսասը Կարգիս եպիսկոպոս Հասան Ջալալյանն է՝ անհատական րևնից էնքան ււեացած, չեմ իմացել, թե իր բանաստեղծությունները աոնված են Թերանժեից ու Հայնեից5, մի խոսքով՝ նրանից աոել եմ էն, ինչ որ լավն է ու պայծառ, ճիշտ երեխայի կամ լավ ընթերցողի նման։ Եվ էսօր օրհնում եմ էդ երջանիկ մի– ամտությռւնը տ մազաչափ անգամ իմ սերն ու հարգանքը չի պակասում թե՛ դեպի ամբողջ «Հյոաիսափայլը» աոք\ասայ\ակք թե* դեպի Մ. Նալբանդյանը առանձնապես։ Ինչ որ պակասություններ են% եղել են իրեն ժամանակի նն ու պայմաններինը, Ա շատերը նույնիսկ շատ հեշտ բացատրելի ու հէսսկանալի են, իսկ միշտ կենդանի, միշտ վառվռուն ու միշտ որոնող հոգին ու ա– զատ շունչը իր անկապտելի էությունն; է եղել։ Եվ, վերջապես, ինչիցս են պետք նրա մանր մանր սէնցավռր պшկտuռւթplնները, որ նրանից հազար անգամ ավելի շատ կյանքում ունի տ$ե§ մի մարդ, ամեն օր, ամեն քայլափոխի վրա, ին& էսօր նրա йшфп^-