Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/260

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


մեկը, Հտմլնս% դժգոհ է, անիծէսմ է իք ճակսսոագիրը, թն |ւ6չա իրեն է վիճակվել էդ ծանր գործը ու դժբախտ է իր արքայական զգեստի ու պայաօոի մեջ, մինչդեռ մյուսը, Դոն Քիխոտը, գոհ է իր բար&ր առաքելությունից և երջանիկ է աղքատ գիդալգոյի ցնցոտիներով ու իր ունեցած թշվառ միջոցներով։

Եվ ահա Համլետը թշնամուն հաստատ գտնելուց ու պարզ տեսնելուց հետո էլ՝ կասկածներ է հայտնում, թե գուցե խւվ չը– տեսավ, գուցե լավ չիմացավ և աշխատում է իրեն խւմբել ու հանգստացնել ե խուսափել իրեն վիճակված արյունոտ գոիծից, մինտդեո մյուսը, Դոն (փխուոը, հենց բավական է աչքը րաց անի, Որ ամեն տեղ էյ տեսնի թշնամուն, ինչ ոպամ է լինի ե ով ուղում է լինի։ Եվ երբ Համլետը վճռական վայրկենին վարանում է ու պատյանից դուրս չի քաշում իր սուրը աոջևը կանգնած թշնա– մուն հարվածելու համար, այլ տագնապալի աղաղակում է:—: Զըս– պի՚ր քեզ, հոգիս, թող սոփը իմ խոսքեըի մեջ լինի, ոչ թե գոր– :&ի,— էս միևնույն ժամւսնակ մյուսը, Դոն ՛Քիխոտը,՛՜ աոեւՏց" վարանքի ու տարակուսանքի, լոկ երևույթը նկատելուն պես մերկացնում է սուրն ու հարվածը իջեցնում։ Սակայն՝ երկուսն էլ տառապում ու կովում են իրենց ճամփից դուրս եկած աշխարհքը կարգի դնելու համար, մարդուն երջանկացնելու համար։

Նույնքան նշանավոր է 1616 թվականը, և հատկապես էդ թվականի ապրիլի 23-ը, երբ միևնույն օրը վախճանվեցին՝ Անգ– լիայում Շեքսպիրը, Իսպանիայում Սերվանտեսը, և էսպեսով համաշխարհային գրականության հորիզոնի վրա միաժամանակ մայր մտան երկու հսկայական արեգակ։

Երկու հսկայական արեգա՜կ…

Սակայն գերազանց է բրիտանական հանճարի փայլը, որ իր ճաճանչները մի կողմից զարկում էր մինչև էսքիլեսի ու Սոֆոկ– լեսի ժամանակները, մյուս կողմից դեպի գրականության ապագան։ Եվ ամեն մի գրող, ինչ աշխարհքում էլ ասպարեզ իջնի, տեսնում է իր ուղին արդեն լուսավորված նրա շողերով, և գրեթե անխտիր, շատ քիչ բացառությամբ, ամենքն էլ խոնարհել են նրա հանճարի առջև։

Մեծ Դյոթեն, որին մի Ոլիմպիական աստծու են նմանեցնում,