Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/262

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Ifl5 թվականին քարքէյրը հրատարտկնլ են 325 կտոր գիր£ք վրացիները ա, «աքերը lit:

Ես ոպամ M ղեա ավելի սաստկացնել պ. Ձալխուշյանի ազնիվ վիշտը։

Թող նայի հայերեն գրքերի ցուցակին ն կտեսնի, որ ղրա մի մասը արտատպություն է, մնացածի մի մասն էլ անպետք ու տը~ պագրաթյան անարժան գործեր, ե վերջ ի վերջո տակը մնում է շատ խեղճ m ողորմելի մի բան։

Ինչո՞ւ է էսպես։

Պ. Չալխաշյանը էս դժբախտ– ինչաի հանդեպ աղաղակում է~ «քնե*լ ենք, թմրե՞լ, թե արդեն հնացել, մաշվել, քամվել,

չգիտեմ..,»2։

Եվ՝ սրա ճարի վրա մտածելով՝ վերջը գալիս է էն եզրակացությանը, թե չպետք է շատ օժանդակել համալսարանական ուսանողությանը, այլ պետք է ծավալել տարրական տւաումը, կրթել ազգը, ու մենք կունենանք և՛ գրականություն, ե՛ ճոխ ա շատ հրատարակություններ…

Ո՛չ, ե հազար անգամ ո՛չ, ազնիվ հայրենակից, սլ. Չալխաշ– յան. ո՛չ համալսարանական ասանողււթյան խորթությունն է հայոց գրականության խեղճության պատճաոը, ոչ էլ տարրական ուսման պակասը։ Սա ունի մի հիմնական պատճաո, որի շուրջը շատ են պատվել, րայց մեջը չեն մտել և վերացնելու մասին էլ մտահոգություն չեն ունեցել։

Եվ էս հիմնական պատճաոը գտնելու համար երբեք չպետք է դիմել հրատարակություններին, գրքերին։ , Գրքերը անշունչ թուղթ են, նրանք ձեզ ոչինչ չեն ասիլ, նրանցից չեք կարող իմանալ, թե ինչու են իրենք քիչ դուրս գալիս, դրա համար պետք է դիմել էդ գրքերը գրողներին, նրանցից պետք է հարցնել ու իմանալ, թե* ինչո՛՛ւ են իրենք քիչ գրում։

Այո՛, գրականություն ասելիս պետք է գրողներ հասկանալ, ոչ թե գրքեր, և գրողներին պետք է հարցնել, ոչ թե գրքերին։

Եվ երբ գրողներին կհարցնեք՝ նրանք ձեզ կասեն, որ իրենք գրտկտնաթքամբ չեն պարապում։ քսոսքս գեղեցիկ գրականության վրա է հատկապես, և ասում եմ, որ նրանք, հայոց բանաստեղծ–

285