Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/263

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նեոն ու վիպատս(ա*րը • գրականությամբ չեն •-սքստ<ապք)ոքք՜տԱ-՚պա– րապելիս Էլ պարապում են ի միջի այլոց, պատահաբար։

Եթե ճշմարիտ չի ինչ որ ասում եմ, ապա սա մի ծանր զըր– պարտություն Է հայոց գրողների դեմ, իսկ եթե ճշմարիտ Է, մի շատ ցավալի հայտարարություն Է, որի առջև լուրջ կանգ պետք Ւ առնի ամեն մի գրականություն սիրող ու ցանկացող ժողովուրդ ե քննի ու հասկանա, թե ինչո՞ւ չեն իրեն տաղանդավոր մար դի -կը զբաղվում իրենց բարձր ու գեղեցիկ գործով– գրականությունով։

Ի՞նչն Է սրա հիմնական պատճառը։

II

Այժմ գանք ՛հայոց՝ գրականության դժբախտության հիմնական պատճառին։

Երևակայեցևք, թե ամբողջ հայ ազգի մեջ մի 40—50 կամ 100 սափրիչ կա ընդամենը։

Ի՞նչ "եք կարծում, նրանց հաջողությունը ապահովված կլի– նի\ թկ *Է, նրանց գործը կմեծանա*, առաջ կգնա", թե չէ. նրանք իրենց արհեստը կզարգացնե՞ն, թե չէ։

Պատասխանը դրական է անկասկած։

Ինչո՛ւ։

Շատ պարզ է՝ ինչու։

Որովհետև անպատճառ պետք է ազգի գլուխը խուզել կամ երեսը սափրել։ Եվ հարյուր սափրիչը նույնիսկ մի քաղաքի չի հերիք, ո՛ւր մնաց ամբողջ ազգին։

Երևակայեցևք, թե 100 կոշկակար լիներ միայն։ Դարձյալ նույնը։ Ազգը հո չի կարող բոբիկ ման գա, թեկուզ կոշիկի գինը մեկին տասը բարձրանա, ինչպես էսօր։

Եթե հացթուխ վերցնենք, նույնը։ Ազգը հո անհաց չի մնալ, թեկուզ մի օր։

Դերձակ առնենք, դարձյալ։ Ազգը հո տկլոր չի կարող ման

գա։

256