Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/274

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Րաֆֆու է Աղամ|տնի:=դ|ււք| 1%%ա§ա մէւա|ա.միա^ւ|*^տ!ւոա1 Էին բոտսկալէ։

Պատանեկան ասեմ թե երեխայական զայրույթով ծառս Էի լինում, վիճում իմ միանգամայն չգիտցած բաների մասին, տաշտ– Ա|անամ Էի նրանց և շարունակ երազում Էի՝ տեսնել։

Դամառ-Քաթիպային երբեք Էլ չտեսա։ Դեպքը բերեց, հենց Էդ օրերը, դեո աշակերտ, եղա Րաֆֆու մոտ, երբ աոաջին փոած «Սամվելն» Էր գրում ու սրբագրում։ Մի քիչ հետո եղա ե Արծրու– նու խմբագրատանը, մի երկու անեկդոտանման բան Էլ տվի թերթի համար2։Բայց ամենից դժարն ու ամենից ծիծաղաշարժը Ադամ– յանի հետ ծանոթանալս եղավ* Հեշտ բան չէր էն ժամանակ մի ա– շակերտի համար՝ Ադամյանին տեսնել բեմի վրա։ Ներսիսյան դպրոցի աշակերտներին արգելված էր թատրոն գնալը։

Թատրոնի վերաբերությամբ անողոքելի խիստ էր մեր վերակացու պարոն Դրիգորը3։ Նա թատրոնը համարում էր անբարոյականության վայր և ամեն կերպ աշխատում էր «էս արդար էրեխանցը» հեռու պահի էն նզովյալ շինությունից։ Ինքն էլ կյանքում թատրոն չէր գնացել ու չէր գնում։ Տարին մի անգամ, բարեկենդանին էի երբ դպրոցից հրամայում էին՝ «Վարդանանց պատերազմի» ներկայացմանը որդեգիրների հետ թատրոն գնա, ըս– տիպված գնում էր* բայց ներկայացման ժամանակ նստում էր երեսը ետ շրջած ու մեջքն արած դեպի բեմը։

Ահա էս ժամանակ, Ադամյանի թունդ ժամանակը, Լոռուց Թիֆլիս եկավ իմ հին ուսուցիչը, Տիգրան Տեր-Դավթյան, որին պարտական են իմ հասակակից գրեթե բոլոր գրագետ լոռեցինե– րը, և իր նախկին աշակերտներից մի քանիսին հավաքեց, թե եկեք Տեզ տանեմ «Համլետ»-ի ներկայացմանը, Ադամյանին տեսեք Հտմլետի դերում։ Տարավ։ Տեսանք։ էդ գիշերը ինձ համար եղավ մի կախարդական գիշեր և գրեթե վճռական նշանակություն ունեցավ իմ ամբողջ գրական կյանքում։ էդ գիշեր ես էնքան սիրեցի Համլետը և հետո էլ Շեքսպիրը, որ մի քանի դրամա գրեցի4 ա միշտ ոչնչացրի, որովհետև… Շեքսպիրի գրածների նման չէին դուրս եկել։ Սակայն էնքան ուժեղ էր կախարդանքը, որ մինչև օրս էլ ես ինձ դրամատուրգ եմ համարում, քան ուրիշ մի բան։

207