Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/275

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ԷՏ գիշերից հետո ես վաղ\ո£ֆ ճանապարհով դարձյալ ընկսւ Ադամյանի ներկայացումներին, ե մինչև անգամ մի գիշեր էլ խաղացի նրա հետ։ էդ խաղը, որ բոլորովին անակնկալ, մի սկանդալ դուրս եկավ ու խեղճ Ադամյանին գրեթե սպանեց րեմի վրա, հենց էդ խաղն էլ պատճաո եղավ, որ ես ծանոթացա նրա հետ։ էդ էլ էսպես եղավ։ Պոլսից Թիֆլիս էր եկել իր ժամանակին հայտնի դերասան Կյուրեդյանը ե, եթե չեմ սխալվում, տիկ. Հրաչյայի հետ «Վարդան Մամիկոնյան» էին խաղալու5։ Ահա այդ խաղի մեջ Ադամյանն էլ վերցրել էր Եղիշեի դերը։ Վարդա՜ն Մամիկոնյա՛՛ն… Եղիշե՛… Ադամյա՜ն… ես էլ Ներսիսյան դպրոցի աշակերտ — վճոեցի՝ տեսնել, ինչ ոպում է լինի, թեկուզ դպրոցից դուրս անեն։ Մի բարի հոգի ինձ սովորեցրեց, թե էնպես մի կարճ ու ապահով ճանապարհ կա, որ համ Ադամյանի ն կտեսնես, համ Վարդան Մամիկոնյանին, դեո նրանց հետ էլ կխաղաս ու քեզ էլ դպրոցից դուրս չեն անիլ։

— Ի՛՛նչպես։

— Թե՝ ներկայացումից աոաջ կգնաս բեմի ետևը, կհայտնես, որ ուզում ես զինվոր խաղաս–կընդունեն, շորերդ կփոխեն, բեղեր կշինեն, ու կլինես բեմի վրա. էլ ոչ կճանաչեն, ոչ դուրս կանեն։

Փոխանակ <քիչ> աոաջ գնալու, ես դեո մի քանի ժամ առաջ գնացի, մինչև իրիկնապահ սպասեցի։ Իրար ետևից եկան, հարցուփորձ արին, վերջապես ինձ ընդունեցին հայոց զինվոր։ Շորերս փոխեցին, տրիկո հագցրին, գույնզգույն լանջապանակ հագցրին, մի ոսկեզօծ կարդոնե սաղավարտ կոխեցին գլուխս, մի փետե սուր կախ արին կողքիցս, սուր ծերը արծաթի գույն թղթով պատած մի նիզակ էլ ձեոս տվին, և արդեն կազմ ու պատրաստ էի մեծ պատերազմի համար։

էսպես կերպարանափոխված ու զինավաո՝ որ հայելու մեջ ինքս էլ ինձ տեսա՝ լցվեցի գործի լրջության գիտակցությամբ։ Ռուս զինվորներ էին բերել, նրանց հետ տարան մի երկու անգամ բեմի վրա պատեցինք, փորձ արինք, թե որ կողմից պետք է մտնեինք, ինչ անեինք ու ինչ ասեինք~և ընդամենը ասելիքներս մի քանի բացակպնչություննեի * էին կեցցե՛" Վարդան, կեցցե՛

1#Տ