Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/279

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


իօսմբ գնացինք կայարան, Ռոսսուն ընդտնեցիս^ ծաղկեփըն– ջերով ու երաժշտությունով։ քհոսսին մեզ հրավիրեց իր բոլոր ներկայացումներին։ «Համլետի» ներկայացման գիշերն Էր։ Ամբոդջ հասարակությունը անհամրեր սպասում Էր վարագույրի բացվելուն, որ Ռոսստ Համլետը համեմատի Ադամյանի Համլետի հետ։ Դուրս եկավ Օտսսին, հսկա դերասանը–– Դանիայի դժբախտ ու փիլիսոփա արքայազունը։ Հասարակությունը հավ1շտակված, շունչն իրեն պահած հետևում էր մեծ ողբերգուին։ Գործողություն նը վերջացավ։ Վարագույրն իջավ։ Թատրոնը դղրդաց միահամուռ տ անընդհատ ծափահարությունից։ Ռոսսին ստիպված մի քանի անգամ բեմ դուրս եկավ՝ մինչե որ հասարակությունը հան– գըստացավ։ եվ հասարակությունը հանգստացավ թե չէ, նույնինկ Ռսսաս թարմ խաղի ահագին տպավորության տակ գրեթե միաձայն ար&ակեց իր վճիոը,

֊ Սքանչելի է.,. Բայց ԱդաԱյաՕին չի հասնիլ։

Ծս իմ կյանքում* թերևս երբեք ինձ էնքան հպարտ չեմ զգացել իբրև հայ, ինչպես էն գիշեր։

Բայց, այստամենայնիվ, չեմ կարոդ ասել– հպարտությո՛՛ւնս ավելի մեծ եղավ, թե՞ վիշտս…

Նա մեզանում չգնահատվեց, և անպաշտպան, անժամանակ գերեզման իջավ։

ՄԻ ԵՐԿՕԻ №Ոա1 ՍԵՐԻ ԺՈՂՈՎՐԴԱԿԱՆ ԷՊՈՍԻ ՄԱՍԻՆ

Եվրոպայում սլավոն ժողովուրդների մեջ ավելի ուշ է զարգացել գրականությունը, էդ պատճառով էլ ավելի երկար ժամանակ նրանց մեջ է կենդանի մնացել ժողովրդական բանահյուսությունը։ Սլավոնների մեջ էլ ամենից լավ պահել ու զարգացրել է իր էպոսը սերբ ժողովուրդը, որ, սլավոնագետների կարծիքով, թեև ենթարկվել է թարքերի քաղաքական ծանր լծին, բայց ազատ է մնացել էն երկարատև հասարակական ստրկությունից, որին

272