Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/28

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ղարո, ո՛վ րարր, ն զանազան պառավական բացտկանչությտՕ– Դնրւ Եվ դուք դեո համարձակվում եք հաոաշաոիմականությս*6 ճէափն խո՞սք ձգել, Ա դուք ձեզ համարում եք ավելի բարձր, քտ6 խ ււ ւ ւ1 ա ն ը, ավելի ազատամիտ, քան հավլաբաբցի դեդա Մտ– թո՛ն…

Այո՜, պ, խավարամիտ (այս գրչի սխալ չի), իմացած *Ա1փ և զարմացած Էլ մնացեք, որ տեղը եկած ժամանակ ես հանգիստ խղճով ե մաքուր ոգևորությամբ արշավանք կսկսեմ ե՛ այն խուժանի դեմ, որի հարազատ զավակն եմ ես և որին սիրուս* ս»ս Ես չեմ ծառայում և չեմ Էլ ծառայելու խուժանի հտ– ճււ«յբի(ւ ա ձայնին, այլ այն գաղւտփար ների ն, որ բարձրացնելս Ակ Արան։ Այս թո՛ղ լինի մի հայտարարություն ձեզ զարմացնելու համար և մի երղում ա՛յն խուժանի առաջ, որի կյանքի խորհուրդն ինձ համար այնքան թանկ Է և սուրբ։

Բայց բանն այն Է, որ դուք սուտ եք ասում, պարոն, ո՛չ ա– ռիթ կա և ոչ Էլ ես արշավանք եմ սկսել ա՛յն խուժանի դեմ, որին դուք հովանավոր եք հանդիսանում ձեր վանական զայրույթով։

Ո՛չ պ. Գրող, իմ նամակում գործածած խուժանական բառը վերաբերում Է ձեզ և ձեր ընկերներին։ Ես իսկի չեմ Էլ մը– տածել ձեզ համեմատել այն խուժանի հետ, որի հարազատ զավակն եմ ես, որովհետև ձեր և այն խուժանի մեջ սար տ ձորեր կան։ Այն խուժանը՝ որքան Էլ որ ընկած լինի, այսու– ամենայնիվ այնպիսի մաքուր ու բարձր ա դաթ ն ե ր անի, ՛՛որ անմատչելի են ձեր զգացմունքներին։ Այն խուժանի ադաթով եթե մեկն իր հակառակորդին ասում Է՝ ես զենք չունիմ ձեռքիս, ես անպատրաստ եմ, հակառակորդն իրավունք չունի իր զենքը շարժելու, հարված տալու, իսկ եթե այդ արավ, նա համարվում Է նամարդ (տմարդի, ոչ մարդ), իսկ արարքը՝ նամարդություն։ Եվ այս ամենամեծ նախատինքն Է, ամենացած անունն Է, որ կարելի Է տալ մարդուն ու գործին։ Եվ այս արատից զարհուրում ու զզվում Է ամեն մի մարդը այն խուժանի, որի հարազատ զավակն եմ ես։ Նա այս զգացմունքն ու ոգին իր

25