Էջ:Թումանյանի ԵԺ 4հատորով-4.djvu/288

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Հ!№ԱՑԻ ԱՋԱՏՈԻԹՑՈԻնԸ

Ժողովուրդները ոչ մի թանի մեջ էնքան պարզ ու պայծտտ չեն երեում, ինչքան իրենց ազգային էպոսի մեջ։

Ռուս ժողովուրդը տակավին չի ամբողջացրել իր ազգային էպոսը, բայց տեսեք, թե նրա մասերում — былина-ներում ինչ վսեմ պարզությամբ ու ինչքան հոյակապ տալիս է իրեն պատկերը։

Ահա նրանցից մեկից մի փորրիկ կտոր, որ շատ է պատշաճ մեջտեղ բերելու էս նշանավոր օրը;

БылHiKi-ի վեբնագիրն է «Истvieuue Ильи Муромца»: Պաա– ilmtl !, թե ինչպես բժշկվեց երկար ժամանակ անղամալուծ, հաշ– մանղամ ընկած Մարոմցի Իլիան։ Իսկ Մարոմցի Իլիան արղես գիտեք, որ ինքը սուս ժողովուրդն է։

Ասում է՝ էն ժամանակ, երբ իշխան Վլադիմիրը թագ էր կտպամ Կիև մայրաքաղաքում՝ Մուրոմի Կարաչարովա գյուղում lift գյոպւպյի էր ապրում, Իվան Տիմոֆեեիչ։ Գյուղացի Իվան Տիմո– ֆեեիտր մ\\ աղա ուներ Իլիա ասանով, որին ամենից շատ է£ սիրում;

Բայց նստած էր Իլիան իր տեղը անշարժ,

Ընկած էր ուղիղ երեսուն տարի,

Ոտն ու ձեո չուներ երեսան տարի,

Ու փեչի վրա էնքան էր պաոկել,

Որ փոս էր ընկել տեղը իր պաոկած…1

Եվ էսպես անղամալուծ, փեչի վրա պաոկած երեսուն տարի (այսինքն շատ երկար ժամանակ) նա շարունակ լսում է, թե ինչ վատություններ են կատարվում իրենց աշխարհքում, ինչ ավազակություններ են լինում իրենց մայրաքաղաքում (Соловей разбойник): Պաոկած տեղը սիրտն էրվում է, ու միշտ աստծուն էն է աղոթամ, որ իրեն մի ձեոն ու ոտը տա…

Եվ ահա մի անգամ էլ, երբ հերն ու մերը տանը չեն, գնացել են դաշտը իրենց աշխատանքին, օտար մարդիկ են գալիս,

281